Pamagat: Ang Mapait na Lihim sa Likod ng Gintong Mansyon: Ang Kasal na Hindi Ko Inasahan

Ang pangalan ko ay Arjun Mendoza, 20 taong gulang, may taas na 180cm, at isang second-year student sa isang kilalang unibersidad sa Maynila. Normal lang ang buhay ko hanggang sa makilala ko si Doña Karina Roxas – isang 60-anyos na mayamang babae, dating may-ari ng isang chain ng mga luxury restaurant sa Cebu na retirado na ngayon.

Nagtagpo ang aming landas sa isang charity event ng paaralan sa BGC. Maganda pa rin si Karina; pilak na ang buhok pero matalas at kaakit-akit ang mga mata. Ang kanyang mabagal ngunit de-awtoridad na paglakad ang nagpakitang-gilas sa paningin ng isang batang estudyanteng katulad ko.

Pagkatapos noon, inimbitahan niya ako para mag-tsaa sa kanyang lumang mansyon sa Forbes Park, Makati. Ilang oras kaming nag-usap. Humanga ako nang husto sa kwento ng kanyang buhay: isang babaeng nasa kanya na ang lahat – kapangyarihan, salapi, katanyagan – ngunit malungkot, walang anak, at ang dating asawa ay nauwi sa hiwalayan nang walang imik.

Hindi ko alam kung kailan ako nahulog sa kanya. Hindi dahil sa pera, kundi sa paraan ng pagtingin niya sa akin – ang tingin ng isang taong dumanas at nakaintindi ng pangungulila.

Tatlong buwan ang lumipas, lumuhod ako sa harap niya sa gitna ng maulang gabi at sinabing: “Wala akong pakialam sa agwat ng edad natin. Ang alam ko lang, gusto kong makasama ka.”

Galit na galit ang pamilya ko. Ang tatay ko – isang retiradong Heneral ng Army – ay hinampas ang mesa: “Ipinapahiya mo ang pamilya natin! Pwede mo na siyang maging lola!” Ngunit hindi ako nakinig. Lumayas ako at pinakasalan si Karina sa kanyang villa sa harap ng iilang saksi.

Ang Gabi ng Kasal at ang Unang Lihim

Sa gabi ng aming kasal, iniabot niya sa akin ang mga titulo ng lupa sa Boracay at susi ng isang silver na Rolls-Royce.

“Arjun, kailangan ko ng tagapagmana,” sabi niya. Ang kanyang yaman na mahigit ₱1.5 Bilyon ay pinagdidiskitahan ng kanyang masasamang kamag-anak. “May isang kondisyon: Tulungan mo akong pabagsakin ang mga taong naghihintay sa aking kamatayan.”

Ibinunyag niya ang isang malalim na sugat—isang mahabang pilat sa kanyang tiyan mula sa pananaksak ng kanyang dating asawang si Raghav. Sinabi niya na kailangan niya ako bilang “shield” at para magkaroon ng legal na tagapagmana (sa pamamagitan ng surrogacy) upang tuluyang maalis sa mana ang kanyang ex-husband at traydor na kapatid.

Ngunit bago pa kami makapagplano, biglang sumulpot si Raghav sa silid, may hawak na baril! “Akala mo ba ay ganoon kadali, Karina?” tawa niya. Ngunit sa isang iglap, dumating ang aking ama, si Heneral Arvind Mendoza, kasama ang mga pulis. Tinawagan pala siya ni Karina para sa proteksyon. Nadakip sina Raghav, at doon nagsimulang lumambot ang puso ng aking ama sa aming pagsasama.

Ang Nakagigimbal na Katotohanan (Ang Wakas)

Tumila ang ulan sa Makati nang magbukas ang bukang-liwayway. Sa loob ng silid, iniabot ni Karina ang isang USB drive sa akin. “May isa pang folder dito, Arjun. Folder na nakapangalan sa iyo.”

Nang buksan ko ito, nanigas ang aking buong katawan. Isang scan ng Birth Certificate.

Ina: Karina Roxas-Mendoza

“Hindi maaari ito,” bulong ko. “Ang nanay ko ay nasa bahay namin…”

Umiling si Karina habang umiiyak. “Ako ang nanganak sa iyo dalawampung taon na ang nakakaraan, Arjun. Ngunit hindi ako ang nagpalaki sa iyo.”

Ipinakita niya ang isang video sa hospital. Si Karina, sugatan at mahina, habang karga ang isang sanggol—ako. At sa tabi niya ay ang aking ama, si Arvind, na noon ay mas bata pa.

Ang Katotohanan:

Noong panahon na minaltrato si Karina ni Raghav, tinulungan siya ng aking ama (na noon ay imbestigador sa kaso ni Raghav). Upang iligtas ako sa panganib ng isang baliw na ama, nagpasya si Karina na “ipamigay” ako. Ibinigay niya ako kay Arvind at sa asawa nito upang palakihin bilang sarili nilang anak. Binura niya ang kanyang sarili sa aking buhay para sa aking kaligtasan.

“Hindi ko alam na ikaw ang anak ko noong una tayong magkita,” hikbi ni Karina. “Nalaman ko lang nang makita ko ang birthmark mo sa balikat pagkatapos mong lumipat dito. Sinubukan kong pigilan ang lahat, pero huli na… naging mabilis ang mga pangyayari.”

Nakahinga ako nang maluwag sa isang bagay: “Kaya pala… kaya pala hindi ko magawang hawakan ka nang higit pa sa isang asawa. May kung anong pumipigil sa akin.” Ang instinct ng isang anak ang nagligtas sa amin sa isang malaking pagkakamali.

Epilogo: Ang Aral ng Pag-ibig

Pagkaraan ng tatlong buwan, ang kasal ay tahimik na na-annul o napawalang-bisa sa korte dahil sa mga legal na rason. Ang mga ebidensya sa USB ay naging sapat para makulong si Raghav habambuhay.

Hindi kinuha ni Karina ang kanyang yaman para sa sarili. Ipinamigay niya ang halos lahat ng kanyang bilyones sa mga foundation para sa mga kababaihang biktima ng pang-aabuso. Nagtayo siya ng isang maliit na paaralan sa Tagaytay kung saan siya naninirahan nang payapa.

Bumalik ako sa unibersidad, bitbit ang isang katotohanang mas mahalaga kaysa sa anumang yaman:

Ang tunay na pag-ibig ay hindi laging pag-aari. Minsan, ang pinaka-matapang na bagay na magagawa mo ay ang pakawalan ang taong mahal mo para sa kanilang ikabubuti.

Ang aral na iyon ay nagkakahalaga ng higit sa bilyong piso. At para sa akin, sulit ang lahat.

WAKAS