Ang karagatan ng Sta. Cruz Island sa Zamboanga ay kilala sa buong mundo dahil sa kanyang Pink Sand Beach. Ang tubig ay kasing-linaw ng kristal, at ang mga vinta na may makukulay na layag ay parang mga paru-paro sa ibabaw ng dagat.

Para sa mga turista, ito ay paraiso. Pero para kay Badong, isang dose-anyos na Badjao, ito ay opisina.

Si Badong ay tinaguriang “Isda ng Zamboanga.” Kaya niyang pigilin ang kanyang hininga ng mahigit limang minuto sa ilalim ng tubig. Araw-araw, sumisisid siya para mamulot ng mga barya na inihahagis ng mga turista sa pantalan, o kaya naman ay naghahanap ng mga shell at perlas para ibenta.

Sa araw na iyon, maraming dayuhan ang dumating. Isa na rito si David, isang Amerikanong Scuba Diver na bumibisita sa Pilipinas. Nakaupo si David sa gilid ng pumpboat, inaayos ang kanyang tangke at regulator, habang pinapanood ang mga batang Badjao na sumisisid.

“Hey kid! Good diver!” bati ni David kay Badong nang umahon ito.

Ngumiti lang si Badong, labas ang mapuputing ngipin, sabay sisid ulit.

Sa ilalim, nakakita si Badong ng isang kakaibang kislap. Sa gilid ng isang malaking coral reef, may isang malaking kabibe na bahagyang nakabuka. Posibleng may perlas. Pero nasa malalim na bahagi ito, mas malalim sa karaniwan niyang sinisisid.

Dahil sa pangangailangan ng pamilya—kailangan nila ng bigas at gamot para sa kanyang bunsong kapatid—nilakasan ni Badong ang loob. Sumisid siya nang mabilis pababa. Sampung metro. Labinlimang metro.

Narating niya ang kabibe. Tuwang-tuwa siya. Pero nang akmang aabutin niya ito, hindi niya napansin na ang tinuntungan niyang bato sa ilalim ay hindi pala matatag.

GULUNG!

Gumulong ang isang malaking tipak ng bato mula sa itaas ng slope.

Sa isang iglap, naipit ang kanang paa ni Badong sa pagitan ng dalawang malalaking bato sa ilalim ng dagat.

Nanlaki ang mata ng bata. Sinubukan niyang hilahin ang paa niya. Ayaw matanggal. Sinubukan niyang itulak ang bato. Sobrang bigat.

Nag-panic si Badong. Ang hangin sa kanyang baga ay paubos na. Ang kanyang puso ay kumalabog nang mabilis, na mas lalong umuubos ng oxygen sa katawan niya. Tumingala siya sa itaas. Ang liwanag ng araw ay parang napakalayo.

Sa ibabaw ng tubig, nagtaka si David.

“Wait,” sabi ni David sa bangkero. “That kid… he hasn’t come up yet.”

“Sanay yan Sir! Matagal talaga sila,” sagot ng bangkero.

“No,” iling ni David. Tiningnan niya ang kanyang dive watch. “It’s been three minutes since his last breath. Something is wrong.”

Hindi na nagdalawang-isip si David. Isinuot niya ang kanyang mask, kinagat ang regulator, at tumalon sa tubig.

SPLASH!

Dahil may fins at tangke, mabilis na nakababa si David. Ang asul na tubig ay unti-unting dumidilim habang lumalalim.

Sa ilalim, nakita niya si Badong. Ang bata ay nagpupumiglas na, nangingisay, at halatang nauubusan na ng hangin. Nakita ni David ang paang naipit.

Lumapit si David. Hinawakan niya ang balikat ni Badong para pakalmahin ito.

Inalok ni David ang kanyang alternate air source (octpus) kay Badong. Pero sa taranta ng bata, hindi nito alam kung paano gamitin. Tinanggal ni David ang sarili niyang primary regulator at isinubo sa bibig ng bata.

“Breathe!” senyas ng mata ni David.

Huminga nang malalim si Badong. Nabuhayan siya ng loob. Oxygen!

Binalik ni David ang regulator sa bibig niya. Buddy breathing. Salitan sila ng hininga habang pilit na tinutulak ni David ang bato.

Pero ang bato ay sadyang napakabigat. Tila ba nakadikit ito sa ocean floor. Ginamit ni David ang kanyang binti para itulak, pero hindi ito umuusad.

Tiningnan ni David ang kanyang pressure gauge.

500 PSI. Red Zone.

Dahil sa lalim at sa exertion o paggamit ng lakas, mabilis na naubos ang hangin ni David. Ang dapat sana’y hangin ng isang oras ay naging hangin na lang ng ilang minuto.

Paulit-ulit niyang tinutulak ang bato. Wala. Ayaw gumalaw.

Nagsimulang sumakit ang ulo ni David. Carbon dioxide buildup. Nararamdaman na rin niya ang hirap ng paghinga. Ang hangin sa tangke ay nagiging manipis na.

Tumingin siya kay Badong. Ang bata ay nakatingin sa kanya nang may takot at pag-asa. Alam ni Badong na ang dayuhang ito ang tanging pag-asa niya.

Napatingin ulit si David sa gauge. ZERO.

Wala nang hangin.

Sa puntong ito, may dalawang pagpipilian si David. Una, iwanan ang bata, lumangoy paitaas (emergency ascent), at iligtas ang sarili. Buhay pa siya. Makakaahon pa siya. Pangalawa, manatili sa ilalim at mamatay kasama ng bata.

Pumasok sa isip ni David ang kanyang pamilya sa America. Ang kanyang buhay. Madaling piliin ang sarili. Siya ang turista. Hindi niya kaano-ano ang batang ito.

Pero tinitigan niya ang mata ni Badong. Mata ng isang inosenteng bata na may pangarap pa. Mata na nagsasabing, “Kuya, tulungan mo ako.”

Tinanggal ni David ang regulator sa bibig niya.

Huminga siya ng huling, malalim na hininga mula sa natitirang fumes ng tangke.

Pagkatapos, isinubo niya ang regulator sa bibig ni Badong.

Hinawakan niya ang mukha ng bata. Tumango siya. Sa’yo na ‘to.

Nagulat si Badong. Gusto niyang ibalik ang regulator, pero pinigilan siya ni David. Senenyasan niya ang bata na kumalma at huminga lang.

Wala nang hangin si David. Pinipigil niya ang kanyang hininga.

Gamit ang huling patak ng lakas sa kanyang katawan, pumwesto si David sa likod ng bato. Ibinuhos niya ang lahat. Ang kanyang muscles ay sumisigaw sa sakit. Ang kanyang baga ay parang puputok sa kawalan ng hangin.

PUSH!

Gumalo nang kaunti ang bato. Kaunti pa!

Pero nagsimula nang dumilim ang paningin ni David. Blackout. Ang paligid ay nagiging malabo. Ang tunog ng dagat ay nagiging ugong na lang.

Lord, kayo na po ang bahala, dasal ni David sa isip niya.

Unti-unting bumitaw ang mga kamay ni David sa bato. Lumutang ang kanyang katawan, walang malay. Ang regulator ay nasa bibig pa rin ni Badong, na umiiyak sa ilalim ng tubig habang nakikita ang kanyang tagapagligtas na namamatay.

Sa huling sandali ng kadiliman, biglang may naramdaman si Badong na yanig.

Isang angkla ang bumagsak sa tabi nila.

At kasunod nito, tatlong Badjao divers—ang tatay ni Badong at mga tiyuhin—ang sumisid pababa nang walang gear, kundi puro tapang lang. Nakita nila ang gulo mula sa ibabaw dahil sa bula at tagal.

Nakita nila si David na walang malay at si Badong na nakapasak ang regulator ng dayuhan.

Mabilis pa sa alas-kwatro, nagtulungan ang tatlong lalaki. Sabay-sabay nilang binuhat ang bato.

HEAVE!

Natanggal ang paa ni Badong!

Mabilis na inakyat ng mga Badjao si David at si Badong. Ang ascent ay mabilis, delikado sa decompression sickness, pero wala na silang choice.

Pag-ahon sa bangka, asul na ang mukha ni David. Hindi na humihinga.

“Sir! Sir!” sigaw ng bangkero.

Agad na nagsagawa ng CPR ang isang tour guide na kasama sa kabilang bangka.

Pump. Pump. Blow.

Ang mga turista sa paligid ay nagdadasal. Si Badong, kahit masakit ang paa, ay gumapang palapit kay David, humahagulgol. Hinawakan niya ang kamay ng dayuhan.

“Wake up… please wake up…” iyak ni Badong sa Bisaya.

Isang minuto. Walang responce.

Dalawang minuto. Ang iba ay umiiling na. Patay na yata.

Pero hindi tumigil ang tour guide sa pag-pump sa dibdib ni David.

Sa ikatlong minuto…

COUGH! COUGH!

Bumuga ng tubig si David! Humingal siya nang malakas, parang uhaw na uhaw sa hangin.

“BUHAY! BUHAY SIYA!” sigaw ng mga tao.

Nagpalakpakan ang lahat ng bangka sa paligid. Ang iba ay napaluha sa tuwa.

Pagmulat ni David, ang una niyang nakita ay ang asul na langit ng Zamboanga. At ang pangalawa, ay ang mukha ni Badong na nakadungaw sa kanya, umiiyak habang nakangiti.

“You okay, kid?” paos na tanong ni David.

Niyakap ni Badong si David nang mahigpit. Ang batang Badjao na sanay sa dagat ay niyakap ang dayuhan na halos ibigay ang dagat at lupa para lang sa kanya.

“Salamat… Salamat friend!” sabi ni Badong.

Dinala sila sa ospital at parehong nakaligtas.

Kumalat ang kwento sa buong Zamboanga at sa social media. Ang dayuhan na handang ibigay ang huling hininga para sa isang batang hindi naman niya kaano-ano.

Nang tanungin si David ng mga reporter kung bakit niya ibinigay ang oxygen mask kahit alam niyang mamamatay siya, simple lang ang sagot niya:

“Under the water, we all breathe the same air. We all have the same red blood. When I looked at him, I didn’t see a stranger. I saw a life that deserved to continue more than mine.”

Dahil sa pangyayaring iyon, naging magkaibigan ang pamilya ni Badong at si David. Tinulungan ni David na makapag-aral si Badong. At ang karagatan ng Zamboanga, na saksi sa muntikang trahedya, ay naging saksi rin sa isang himala—na ang tunay na yaman sa ilalim ng dagat ay hindi perlas, kundi ang puso ng isang taong marunong magmalasakit hanggang sa huling hininga.