Pagkatapos ng gabing iyon,, si Karding ay naging alamat sa kanilang barangay.

Kinabukasan, kumalat agad ang balita. Hindi dahil may nanakawan — kundi dahil may isang lalaki na umuwi na parang galing gyera: sugat-sugat, basag ang tsinelas, at ang pantalon… wala nang puwit.

“Pre, ano’ng nangyari sa’yo?” tanong ng mga tambay sa kanto.

Hindi agad nakasagot si Karding. Uminom muna siya ng isang basong tubig, nanginginig pa rin ang kamay.

“May nakita akong… si Jesus,” mahina niyang sabi.

Natawa ang mga tambay.
“Lasing ka na naman?”
“Umaga pa lang, drama ka na?”

Umiling si Karding.
“Hindi. Buhay siya. May apat na paa. At galit.”

Mula noon, may kakaiba nang nangyari kay Karding.

🔹 Hindi na siya umaakyat ng bakod.
🔹 Hindi na siya naglalakad sa dilim.
🔹 At higit sa lahat… takot na takot na siya sa mga alagang hayop.

Isang beses, may nakita siyang tuta sa kalsada.
Tumigil siya.
Umatras.
Nag-sign of the cross.

“Good boy… hindi ako magnanakaw…” bulong niya habang dahan-dahang lumalayo.

Nagtrabaho si Karding bilang kargador sa palengke. Marangal. Mabigat. Pero tahimik ang konsensya. Tuwing gabi, bago matulog, palagi niyang naaalala ang mga mata ni Jesus — hindi galit… kundi babala.

Isang linggo ang lumipas.

Sa mansyon ng pamilya Don Antonio, bumalik na ang mga amo galing Boracay.

“Ang linis ah,” sabi ng amo. “Parang walang nangyari.”

Biglang nagsalita ang parrot mula sa hawla:
“Nakikita ka ni Jesus!”

Napatingin ang pamilya sa aso na tahimik lang na nakahiga sa sala.

“Jesus, behave,” sabi ng amo.

Umiling ang loro.
“Amen.”

Simula noon, tuwing may magnanakaw na nagbabalak pumasok sa subdivision, may tsismis na kumakalat:

“Mag-ingat ka ro’n. May aso raw na ang pangalan… Jesus.”

At sa kabilang dulo ng lungsod, tuwing may misa, may isang lalaking napapapikit nang mariin kapag naririnig ang salitang iyon.

Hindi dahil sa pananampalataya.
Kundi dahil sa alaala ng mga pangil na minsang humusga sa kanya sa dilim.

Wakas.