Sa pagbubukas ng panibagong taon, inaasahan ng marami ang bagong pag-asa at mas maayos na takbo ng ating lipunan. Subalit, tila sadyang hindi nauubusan ng drama at kontrobersya ang entablado ng pulitika sa Pilipinas. Sa halip na mga plano para sa pag-unlad, dalawang mainit na isyu ang sumalubong sa atin na nagpapakita ng magkaibang mukha ng ating mga opisyal: ang kawalan ng propesyunalismo sa mataas na antas at ang desperadong pagtatakip sa mga katiwalian.

Ang mga kaganapang ito, na masusing tinalakay ng mga political observers at vloggers tulad ng Donar TV, ay nagbibigay ng malinaw na larawan kung gaano kagulo ang ating kasalukuyang sitwasyon. Mula sa isang abogadong nawala sa hulog ang pananalita hanggang sa isang kongresista na pilit sinisiraan dahil sa pagiging tapat, himayin natin ang mga kwentong gumimbal sa social media nitong mga nakaraang araw.

Ang “Chucky” Controversy: Kapag ang Abogado ay Naging “Palengkera”

Ang unang bombang sumabog ay kinasasangkutan ni Auntie Claire Castro, isang pangalan na kilala hindi lamang bilang abogado kundi bilang isang opisyal at spokesperson na may koneksyon sa Malakanyang. Ang isyu? Ang kanyang tahasang pagtawag kay Bise Presidente Sara Duterte na “Chucky”—ang sikat na horror doll na simbolo ng kasamaan sa pelikula.

Sa mundo ng batas, may tinatawag na Code of Professional Responsibility. Ito ang bibliya ng mga abogado na nagtatakda ng tamang asal, respeto, at dignidad na dapat nilang taglayin sa lahat ng oras. Ang pagiging abogado ay hindi lamang trabaho; ito ay isang pribilehiyo na may kaakibat na mataas na pamantayan.

Ayon sa mga kritiko at sa sentimyento ng publiko, ang ginawa ni Auntie Claire ay isang malaking paglabag sa codeng ito. Ang paggamit ng derogatory terms tulad ng “Chucky” laban sa ikalawang pinakamataas na opisyal ng bansa ay hindi lamang kawalan ng respeto sa tao, kundi kawalan ng respeto sa institusyon.

Marami ang nagtatanong: Paano naging abogado ang isang taong ganito magsalita? Inihalintulad siya ng mga observer sa mga dating spokesperson noong panahon ni Pangulong Duterte, tulad nina Salvador Panelo at Harry Roque. Bagamat may mga sariling kontrobersya ang mga nabanggit, kinikilala sila sa kanilang galing at talino sa pag-aargumento base sa batas. Sa kaso ni Auntie Claire, tila napalitan ang legal arguments ng personal na insulto at “kalye” style na banat.

Ang tawag dito ng marami ay “unprofessional conduct” na karapat-dapat sa disbarment. Ang disbarment ay ang pinakamabigat na parusa sa isang abogado—ang pagtanggal ng kanyang karapatang mag-practice ng batas. Bagamat tahimik ang kampo ni VP Sara at hindi pumapatol sa ganitong level ng bardagulan, ang taumbayan mismo ang tumitindig. Ang panawagan sa social media ay malinaw: linisin ang hanay ng mga abogado. Kung ang isang opisyal na dapat ay kagalang-galang ay nag-aasal na parang tambay sa kanto, anong mensahe ang ibinibigay nito sa mga kabataan at sa buong mundo tungkol sa kalidad ng ating mga lider?

Ang “Chucky” remark ay maaaring nakakatawa para sa iba, ngunit sa mas malalim na pagsusuri, ito ay simbolo ng pagbaba ng antas ng diskurso sa ating bansa. Kapag ang insulto ay mas matimbang na kaysa sa polisiya, alam nating may mali sa sistema.

Si Leviste at ang “Paper Cut”: Ang Gimmick ng mga Nasukol

Sa kabilang banda naman, may isang kwento ng katapangan na pilit binabahiran ng putik. Ito ay ang krusada ni Congressman Leandro Leviste laban sa korapsyon sa Department of Public Works and Highways (DPWH), partikular na ang kanyang pagbubunyag ng mga dokumento na nakuha mula kay Yusec Cabral.

Si Cong. Leviste ay tinagurian ng vlogger na si Donar TV bilang “pamasko ng taong bayan.” Bakit? Dahil sa panahon na maraming pulitiko ang abala sa pamumulitika, siya ay abala sa paghahalukay ng katotohanan. Ang kanyang expose ay naglalayong pigilan ang bilyon-bilyong pisong nasasayang o ninanakaw sa mga proyekto ng gobyerno.

Ngunit tulad ng inaasahan sa maduming laro ng pulitika, kapag may bumangga sa pader, ang pader ay gumuguho—o di kaya ay gumagawa ng kwento. Dito pumasok ang tinatawag na “Paper Cut Gimmick.”

Ayon sa kampo ni Yusec Cabral, “pinilit” umano ni Leviste ang pagkuha ng mga dokumento. Bilang “ebidensya” ng karahasan, naglabas sila ng mga larawan. Una, isang litrato ni Leviste na nakatayo sa cubicle, na wala namang ipinapakitang pananakit. At ang pangalawa, ang pinaka-kontrobersyal sa lahat: isang blurred, black-and-white na larawan ng gitnang daliri ni Cabral na may maliit na sugat—isang paper cut.

Sa unang tingin, mapapatawa ka na lang. Isipin mo ang senaryo: Isang kongresista na nag-iimbestiga ng malakihang korapsyon, aakusahan ng pananakit dahil sa isang hiwa ng papel?

Ayon sa pagsusuri ng Donar TV at ng maraming netizens, ito ay isang klasikal na “diversionary tactic” o squid tactic. Ang layunin nito ay ilihis ang usapan. Gusto nilang pag-usapan ng tao ang “karahasan” at ang “sugat” ni Cabral, sa halip na pag-usapan ang nilalaman ng mga dokumentong nakuha ni Leviste.

Ito ay taktika ng mga nasusukol. Kapag hindi mo kayang sagutin ang akusasyon ng korapsyon gamit ang facts, aatakehin mo ang karakter ng nag-aakusa. Palalabasin nilang biktima si Cabral at kontrabida si Leviste. Pero ang tanong ng bayan: Sino ang tunay na biktima? Hindi ba ang mamamayang Pilipino na ninanakawan ng pondo? At sino ang tunay na kontrabida? Ang nagbukas ng folder o ang nagtago ng anomalya?

Ang “Paper Cut” na ito ay naging simbolo ng desperasyon. Sa halip na magpaliwanag kung saan napunta ang pondo, mas pinili nilang magpa-victim card. Ito ay insulto sa talino ng mga Pilipino.

Ang Papel ng Social Media at ang Panawagan sa 2026

Sa gitna ng dalawang isyung ito, makikita natin ang napakalaking papel na ginagampanan ng social media at ng mga independent vloggers. Sila ang nagsisilbing boses na naghihimay sa mga pangyayari na minsan ay hindi nabibigyan ng sapat na diin sa mainstream media.

Ang mga reaksyon ng publiko sa mga vlog at posts ay patunay na gising ang taumbayan. Hindi na basta-basta naniniwala ang mga tao sa mga press release at drama ng mga politiko. Nakikita nila kung sino ang bastos at kung sino ang tapat. Nakikita nila kung alin ang tunay na sugat ng bayan at kung alin ang “paper cut” lang.

Habang tayo ay naglalakbay patungo sa kalagitnaan ng dekada at papalapit sa 2026, ang hamon sa bawat Pilipino ay manatiling mapagmatyag. Ang mga opisyal tulad ni Auntie Claire ay dapat panagutin sa kanilang asal, at ang mga opisyal tulad ni Cong. Leviste ay dapat suportahan sa kanilang laban.

Huwag tayong magpadala sa ingay. Ang tawag na “Chucky” ay lilipas, ang paper cut ay gagaling, pero ang epekto ng korapsyon at kawalan ng etika sa gobyerno ay mag-iiwan ng pilat na dadalhin ng susunod na henerasyon.

Sa huli, ang laban na ito ay hindi tungkol sa kung sino ang mas maingay o sino ang may mas magandang drama. Ito ay tungkol sa prinsipyo. Prinsipyo ng tamang asal at prinsipyo ng malinis na pamamahala. Sana sa taong ito, mas piliin natin ang katotohanan kaysa sa palabas. Dahil sa dulo ng araw, tayo—ang taumbayan—ang siyang tunay na bida o biktima sa kwentong ito.