---

Episode 1 – Ang Diborsyong Parang Hatol

Si Yoon Ji-eun ang dating “Cinderella” ng Yong Group—simpleng event planner na napangasawa si Kang Min-seok, ang batang CEO na pinapangarap ng buong Seoul. Isang taon silang masaya, tahimik, at kontento… hanggang dumating ang realidad.

Hindi siya kayang tanggapin ng pamilya ni Min-seok.

“Hindi siya bagay sa anak natin,” paulit-ulit na sabi ng ina nito. “Walang pedigree, walang koneksyon. Puro puso, pero walang papel.”

Sa umpisa, panay ang laban ni Min-seok para sa kanya. Pero habang lumalala ang gulo sa board, unti-unti ring lumalamig ang mga titig, umiiksi ang mga pag-uusap. Hanggang isang gabing umuwi si Ji-eun na may dalang magandang balita—hawak ang positive pregnancy test—at nadatnan niyang may papel nang nakalatag sa mesa.

Divorce papers.

“Sandali, ano ‘to?” nanginginig niyang tanong.

Pagod na si Min-seok, halatang galing board meeting. “Kung hindi kita pakakawalan, mawawala sa’kin ang kumpanya. Ginawa ko na lahat, Ji-eun. Hanggang dito na lang kaya ko.”

“Kaya mong iwan ako, pero hindi ang chairmanship?” mapakla niyang tawa. “Alam mo bang may sasabihin sana ako sa’yo?”

Hindi nito hinayaang matapos ang sasabihin niya. “Mas magiging masaya ka sa mundong hindi ka kailangan hatulan dahil sa apelyido mo.”

Kinabukasan, umalis si Ji-eun na walang dala kundi maliit na maleta, punit na puso, at sikreto sa sinapupunan. Hindi na rin siya kumonekta pabalik. Para sa kanya, wala nang dahilan.

Para kay Min-seok, iyon ang araw na kusang nawala ang fairy tale na hindi niya naipagtanggol.

---

Episode 2 – Apat na Pusong Ipinaglaban

Sa ibang lungsod, malayo sa mga skyscraper ng Yong Group, ipinanganak ni Ji-eun ang pinaka-unexpected na himala: apat na sanggol.

Quadruplets.

Halos maputol ang hininga niya nang marinig ang doktor. “Apat po. Malulusog silang lahat.”

Sa ospital room na maliit at amoy disinfectant, niyakap niya ang munting mga palad, isa-isa. “Anak, hindi kayo unwanted,” bulong niya. “Hindi kayo kapalit, hindi kayo sobra. Kayo ang dahilan kung bakit hindi ako sumuko.”

Pinangalanan niya ang mga ito: Ji-ho, Ji-wan, Ji-min, at Ji-hyun. Apat na batang lalaki, iisang ngiti ng ama, iisang hugis ng mata ni Min-seok.

Mahabang gabi, kulang sa gatas, sunod-sunod na lagnat—lahat pinagdaanan ni Ji-eun mag-isa. Naglinis siya sa restaurant sa umaga, nag-aayos ng maliit na events sa gabi. Minsan isang meal lang ang nakakain niya sa isang araw, basta siguradong busog ang mga anak.

Isang gabi, nagtanong si Ji-ho, ang panganay sa apat, habang naka-upo sa kandungan niya. “Umma, may Appa ba kami?”

Napakagat si Ji-eun sa labi. Puno na sana siya ng kwento ng galit, pero nang tignan niya ang mga batang nakatitig sa kanya, nabura lahat.

“Meron,” maingat niyang sagot. “Bussy lang siya ngayon sa malayong lugar. Businessman.”

“Magaling ba siyang prince, like sa fairy tale?” singit ni Ji-min.

“Hindi,” ngumiti siya, may bahid ng pait at lambing. “Tao lang siya. Nagkakamali. Pero sa dugo ninyo, anak, meron kayong lahing matapang. ‘Yun na lang ang kunin n’yo sa kanya.”

Habang lumalaki ang apat, lumalaki rin ang maliit na kumpanya ni Ji-eun. Naging sought-after event stylist siya, kilala sa mga glamorous na ball at fairy-tale themed na kasal. Hindi alam ng mundo, habang pinapaganda niya ang kwento ng ibang tao, tinatahi niya nang paunti-unti ang sarili niyang sugat.

---

Episode 3 – Ang Imbitasyon Mula sa Nakaraan

Pagkalipas ng pitong taon, nakatanggap si Ji-eun ng tawag mula sa isang malaking korporasyon: Yong Group mismo.

“We want you to style our gala,” sabi ng PR head sa kabilang linya. “Ten-year anniversary ng pagiging CEO ni Kang Min-seok. Gusto namin, grand. Parang fairy tale.”

Parang pinisil ang puso niya sa pangalang iyon. Gusto niyang tumanggi. Pero napatingin siya sa apat na batang lalaki sa sala, nag-aaral habang kumakain ng murang biscuit.

Malaki ang bayad. Sapat para sa tuition ng Quads sa bagong taon.

“Game,” sagot niya sa wakas. “Pero may isang kondisyon.”

“Anything, Ms. Yoon.”

“Walang makakaalam kung sino ako hanggang matapos ang event. Gusto ko, trabaho lang ako ro’n.”

At dumating ang gabing iyon.

Descendent ng fairy tale si Ji-eun sa suot niyang ice-blue gown na siya mismo ang nagdisenyo. Sa tabi niya, naka-matching beige blazer at shorts sina Ji-ho, Ji-wan, Ji-min, at Ji-hyun—parang apat na maliit na prinsipe na sabay-sabay ngumiti sa kanya.

“Umma,” sabi ni Ji-hyun, “sure ka bang pwede kami dito? Mukhang pang-movie ‘tong lugar.”

“Tandaan n’yo,” sabi niya, lumuhod para pantay ang mata, “huwag kayong hahawak sa kahit ano. Huwag kakain ng kung ano. At kapag may nagtanong kung sino kayo, sabihin n’yo lang: anak ni Cinderella.”

Sabay-sabay silang natawa.

Pagbukas ng pinto ng malaking hotel, napalingon ang lahat. Ang event planner na dapat nasa likod lang ng stage, ngayon ay parang pangunahing artista na rumarampa sa red carpet, hawak ang tig-iisang kamay ng apat na batang kamukhang-kamukha ng CEO ng Yong Group.

May kumukuha ng pictures, may nagbubulungan. Pero wala roon ang lalaking pinaka-inaasahan niyang makakita sa kanila.

Hindi alam ni Ji-eun, may isang larawan nang patungo sa taong ‘yon—galing sa isang photographer na hindi nakatiis kunan ang eksenang iyon at ipinadala bilang “fun surprise” sa mismong CEO.

---

Episode 4 – Ang Larawan na Nagpagulo sa Mundo

Sa opisina niya sa itaas ng hotel, abala si Min-seok sa pag-rehearse ng speech. Sampung taon bilang CEO—sampung taong kapalit ng isang taong kasal na isinuko niya.

Matagal na niyang nililibing sa trabaho ang alaala ni Ji-eun, pero may mga gabing dumadalaw pa rin iyon—sa amoy ng kape, sa tugtog ng piano, sa bawat ball gown na nakikita niya sa events.

“Sir,” bungad ng sekretarya, kumakatok, “may pinadala po si Chief Photographer. Cute daw, special entrance ng event stylist. Baka gusto n’yo makita bago bumaba.”

“Wala akong oras sa—”

Pero naiwang nakalapag ang polaroid sa mesa. Napatingin si Min-seok… at parang may sumabog na granada sa tahimik niyang opisina.

Si Ji-eun.

Mula sa kotse, naka-gown, kumikislap sa ilaw, nakangiting matatag. Sa magkabilang kamay niya, apat na batang mukhang mini version ni Min-seok—parehong mata, parehong ilong, parehong ngiti kapag nai-excite.

Nalaglag ang ballpen. Napaatras siya sa upuan.

“Impossible,” bulong niya. Isa-isang tiningnan ang mga bata, bilang na parang hindi siya marunong magbilang. “Isa… dalawa… tatlo…”

“Kuatro,” bulong niya sa sarili, halos mapaupo sa sahig. “Quadruplets?”

Sumiksik sa utak niya ang araw ng diborsyo. Ang panahong ilang linggo nang tahimik si Ji-eun, laging pagod, laging nahihilo. Ang gabing sasabihin na sana nito ang balita, pero pinutol niya. Ang panahong ginamit niya ang salitang “kaya na kitang pakawalan” bilang maskara sa katotohanang siya ang duwag.

“Sir, okay lang po ba kayo?” nag-aalalang tanong ng sekretarya nang makita siyang nanginginig.

“Nasaan ang event stylist?” halos pasigaw niyang tanong. “Nasaan si Yoon Ji-eun?”

“Sir? Wala po sa listahan ang pangalang—”

“Kahit anong pangalan ang gamit niya ngayon, hanapin n’yo. Ngayon.”

Hindi na niya hinintay ang sagot. Tumakbo siyang palabas ng opisina, hindi alintana na nalaglag ang ilang dokumento sa sahig. For the first time in ten years, hindi niya inisip ang imahe ng CEO, ang tingin ng board, ang headlines bukas.

Inisip lang niya ang isang babaeng minsan niyang pinili na hayaan… at apat na batang maaaring buong buhay na niyang hindi nakilala.

---

Episode 5 – Apat na Prinsipe at Isang Huling Chance

Naabutan niya si Ji-eun sa backstage, abala sa pag-aayos ng final details ng programa. Nakatalikod ito, hawak ang clipboard, nagpapamando sa staff. Sa tabi, naka-upo ang apat na bata, kumakain ng juice at biscuit.

“Ji-eun,” mahinang tawag ni Min-seok.

Parang biglang lumamig ang hangin sa paligid. Dahan-dahang lumingon si Ji-eun. Sa isang iglap, bumalik sa pagitan nila ang lahat ng taon—ang unang sayaw, ang unang away, ang pirma sa divorce paper, ang mga gabing pareho silang hindi nakatulog pero nasa magkaibang mundo na.

“CEO Kang,” magalang niyang bati, suot ang professional smile na nakasanayan. “Welcome to your event. Huwag kang mag-alala, everything is under control.”

“Hindi ‘yon ang itatanong ko,” nanginginig na sabi ni Min-seok. “Ang gusto kong malaman… sila ba…”

Bago pa niya matapos, tumakbo na ang isang bata papunta sa kanila—si Ji-ho, ang pinaka-prangka.

“Umma, sino po siya?” tanong nito. “Parang kamukha namin.”

Parang may humila sa binti ni Min-seok. Napaluhod siya nang kusa sa harap ng bata, hindi na iniintindi ang suit niyang mamahalin.

“Ako si Kang Min-seok,” pabulong niyang sabi, halos hindi makatingin kay Ji-eun. “At… baka ako ang taong pinakaduwag sa mundong ‘to.”

Lumapit sina Ji-wan, Ji-min, at Ji-hyun, nakapalibot sa kanila. Tahimik silang nagmamasid. Naramdaman ni Ji-eun ang panginginig ng kamay niya. Hindi niya alam kung sabay-sabay ba siyang matatawa o iiyak.

“Tama bang itanong…” Naglunok si Min-seok, tinignan ang apat na bata, isa-isa. “Ako ba ang Appa ninyo?”

Mahabang katahimikan.

Tumingin ang mga bata kay Ji-eun. Ito ang sandaling kinatatakutan niyang darating pero alam niyang hindi niya pwedeng takasan.

“Mga anak,” malumanay niyang sabi, lumuluhang nakangiti, “siya ‘yung prince sa fairy tale na lagi kong ikinukwento. ‘Yung prince na minahal ko… pero hindi handang piliin ako noon. Siya rin… ang Appa ninyo.”

Nanlaki ang mga mata ng mga bata.

“Prince?” bulalas ni Ji-min. “Totoo palang may prince kami?!”

“Appa?” dahan-dahang lumapit si Ji-hyun, tinititigan ang mukha ni Min-seok na parang salamin ng kinabukasan niya. “Kung ikaw po ang Appa namin… bakit ngayon ka lang?”

Parang sinaksak sa puso si Min-seok. Doon na tuluyang bumigay ang boses niya.

“Kasi duwag ako,” tapat niyang sagot, hindi umiwas sa tingin ng anak. “Pinili kong protektahan ang kumpanya, hindi ang nanay n’yo. At dahil doon, hindi ko kayo nakilala. Wala akong excuse. Wala akong karapatan… pero kung papayagan n’yo, gusto kong mag-sorry araw-araw hanggang sa mag-college kayo.”

Tumulo ang luha ni Ji-eun. Hindi dahil napatawad na niya, kundi dahil ngayon lang niya narinig mula sa kanya ang buong bigat ng pagkakamali sa harap ng lahat—hindi CEO ang nagsasalita, kundi lalaking bumagsak sa sariling trono.

Lumapit si Ji-ho, ang pinaka-mature sa apat. “Appa,” maingat niyang sabi, “kapag nag-sorry ka ba araw-araw… may libreng ice cream?”

Napahikbi si Ji-eun at natawa sa gitna ng iyak. Maging si Min-seok, napahalakhak na may kasamang singhot.

“Kung ‘yun ang kailangan,” sagot niya, ubo tawa, “bibili ako ng ice cream truck. Parked sa tapat ng bahay n’yo. Basta… payagan n’yo lang akong tawagin kayong ‘anak.’”

Isang batang kamay ang unang kumapit sa kanya—si Ji-ho. Sumunod si Ji-wan, si Ji-min, at si Ji-hyun. Sa ilang segundo, natabunan ang mukha niya ng maliliit na braso, yakap na sabik, mabibigat pero masarap sa dibdib.

“Appa,” sabay-sabay nilang tawag, parang musika na matagal niyang hinintay.

Nakatayo si Ji-eun sa gilid, hawak ang clipboard na ngayo’y basang-basa na sa luha. Hindi niya alam kung kaya pa niya itong dalhin.

Lumapit si Min-seok, hawak pa rin ang isa sa mga anak, at tiningnan siya. “Ji-eun… hindi ako hihingi agad ng kapatawaran bilang lalaki mo. Baka wala akong karapatan ro’n ngayon. Pero pakiusap, bigyan mo ‘ko ng pagkakataon bilang ama nila. At kung isang araw, pagod ka nang maging Cinderella na palaging nagtatrabaho sa likod ng ball…”

Huminga siya nang malalim, parang nag-aalangan sa susunod na sasabihin.

“Hayaan mong ako naman ang gumawa ng happily ever after mo,” dugtong niya, boses na naglalakbay sa pagitan ng pag-asa at takot.

Tinitigan siya ni Ji-eun, kita sa mga mata ang lahat ng taon ng sugat at pagpapakatatag. Inabot niya ang pisngi ng isa sa mga bata, tapos inilagay ang kamay sa kanila ni Min-seok—parang tulay sa pagitan.

“Hindi ko alam kung makakabalik pa tayo sa dati,” pabulong niyang sagot. “Pero… sawa na akong mag-isa sa kuwento. Kung gusto mong bawiin ‘to, simulan mo sa apat na batang ‘to. Sabay tayong magulang. ‘Yung prince at si Cinderella… saka na natin pag-usapan kapag sigurado na tayong hindi mo na sila iiwan.”

Tumango si Min-seok, luhaang nakangiti. “Deal.”

Sa labas, nagsisimula nang tumugtog ang music para sa gala. Tinatawag na ang CEO para magsalita. Pero sa backstage, may mas mahalagang seremonya nang nagaganap—walang chandelier, walang flash ng media—isang pamilya na nabuo ulit sa gitna ng pagkawasak.

At sa unang pagkakataon mula nang pumirma siya sa divorce papers, naramdaman ni Ji-eun na hindi na siya basta babaeng iniwan. Siya ang ina ng apat na prinsipe… at babae pa rin sa puso ng prinseng minsan na siyang pinili ng mali, pero ngayon, handang magtayo ng bagong kaharian hindi para sa kumpanya, kundi para sa kanila.

Doon gumuho ang mundo ng CEO—hindi para siya’y masira, kundi para magkaroon ng espasyo ang bagong mundong sabay nilang bubuuin.