EPISODE 1: Ang Maysakit sa Gubat 

Sa liblib na baryo ng San Isidro, mas maingay pa sa alarm clock ang tilaok ng manok kaysa sa kahit anong cellphone. Doon nakatira si Lira, dalawampu’t tatlong taong gulang, magsasaka sa umaga, tindera sa palengke sa hapon, at tagapag-alaga ng amang may rayuma sa gabi.

Isang hapon, habang nag-uuwi siya ng kargang gulay, biglang lumakas ang ulan. Kumidlat, at sa gitna ng ingay ng kulog, may narinig siyang malakas na kalabog sa may bangin.

“May… bumagsak ba?” bulong niya sa sarili.

Sinundan niya ang ingay hanggang sa masukal na bahagi ng gubat. Doon, sa tabi ng nabanggang itim na kotse na halatang hindi taga-baryo, may nakahigang lalaki—maputla, duguan ang noo, nanginginig sa lagnat. Nakasira ang mamahaling relo nito, pero kahit putik ang barong, halata sa kutis at kamay na hindi sanay sa mabibigat na trabaho.

“Kuya! Gising!” sigaw ni Lira, niyugyog ang balikat nito. Mahina ang daing ng lalaki, parang pinipilit pa nitong maglakad.

“Hospital… kailangan kong… pumunta sa lungsod…” bulong nito, bago tuluyang mawalan ng malay.

“Anong hospital? Wala ngang maayos na kalsada paakyat doon!” iritadong sabi niya, pero nangingibabaw ang awa.

Imbes na tawaging barangay—na alam niyang aabutin pa ng oras—nagdesisyon si Lira. Tinawag niya ang kaibigang si Tonton, pinahila ang lalaki gamit ang kariton. Dinala nila ito sa maliit nilang kubo na may butas ang bubong pero malinis ang banig.

Habang hinihilamusan niya ang noo ng estranghero ng bimpo, napansin niya ang maputing business card na lumabas sa wallet nito. “SEO JUN HAN, Vice President – Han Global Holdings.”

Napailing si Lira. “Vice president? Baka sa barkada ninyo,” aniya, sabay tapon ng card sa mesa. Para sa kanya, lahat ay pare-pareho kapag may lagnat—mayaman man o mahirap, pare-parehong nanghihina.

Sa gitna ng kulog at tagas ng bubong, nagbantay siya sa tabi nito buong gabi, pinupunasan ang pawis, pinapainom ng salabat, at tahimik na nagdarasal.

“Hindi kita kilala, pero hindi ka mamamatay dito sa kubo ko,” bulong niya. “Hindi sa gabing ‘to.”

Hindi niya alam na sa pagligtas niya sa estrangherong ito, hindi lang buhay ng lalaki ang babaguhin niya—pati kapalaran nilang mag-ama, at ang buong imperyong matagal na niyang napapanood lang sa TV sa lumang sari-sari store.

---

EPISODE 2: Ang Lalaki sa Banig

Tatlong araw nanatiling walang malay ang estranghero. Sa bawat umaga, hinahati ni Lira ang baon niyang lugaw—kalahati para sa ama, kalahati para sa maysakit. Si Tonton naman ang tagabantay sa palengke.

“Sigurado ka ba riyan, Lira?” tanong ng ama niya habang pinagmamasdan ang nawalang kamalayan na bisita. “Baka wanted ‘yan sa Maynila.”

“Pa naman,” sagot ni Lira, pinipilit maging magaan ang tono. “Mukha bang kriminal ang may kilay na mas maayos pa sa atin?”

Isang tanghali, habang pinupunasan niya ang noo nito, biglang kumapit ang lalaki sa pulsuhan niya. Napasinghap siya. Dahan-dahang iminulat nito ang mga mata—malalim, maitim, parang sanay sa boardroom at hindi sa pawid na kisame.

“Nasaan… ako?” garalgal nitong tanong.

“Sa San Isidro. Sa kubo namin. Binagsakan mo ‘yung bangin namin ng kotse mo,” sagot ni Lira, nagkukunwaring kalmado. “Ako si Lira. Huwag kang mag-alala, hindi kita nanakawan.”

Napatingin ito sa paligid—sa lumang kalan, sa mga nakasampay na damit, sa lumang radyo. Kita sa mukha ang pagkabigla.

“I need to call my people,” sabi nito, pilit bumabangon. “My company—”

“Uy, huwag ka nga. Wala kang ‘people’ dito,” putol ni Lira, marahang pinaupo siya. “May Han Global na sa lungsod, huwag na dito.”

Natigilan ang lalaki. “Alam mo ang Han Global?”

“Oo, ‘yun ‘yung kumpanya sa TV na nagdedemanda kapag ginaya mo ang logo nila sa fishball stand,” sagot niya. “Huwag kang mag-alala, wala kaming fishball. Mais lang.”

Napangiti ito nang bahagya, unang beses mula nang magising. “Seo Jun,” pakilala niya, inilahad ang kamay. “Seo Jun Han.”

Tinignan lang ni Lira ang kamay niya. “Hindi ako mahilig sa apelyido. Lira lang.”

Mula noon, napansin ni Lira na kahit mahina pa, mabilis magreklamo si Seo Jun. Mainit ang tubig, malamig ang hangin, matigas ang banig. Pero sa tuwing magsisimula itong magyabang tungkol sa hotel, mabilis niya itong pinuputol.

“Dito, ang VIP treatment, libreng salabat,” sabi niya minsan, iniaabot ang tasa. “At privilege mong marinig akong kumanta ng mali ang tono.”

Sa bawat araw na lumilipas, unti-unting nahuhulog ang mga pader ni Seo Jun. Sa tahimik na baryo kung saan ang pinakamalaking ingay ay kuliglig, natutunan niyang makinig sa tibok ng puso niya—isang tunog na mas malakas pa sa kahit anong helicopter na nakasanayan niya sa lungsod.

---

EPISODE 3: Dalawang Mundo, Isang Kubong Nagsasalubong

Pagkalipas ng isang linggo, kaya na ni Seo Jun maglakad nang dahan-dahan. Tinuruan siya ni Lira mag-igib ng tubig sa poso, magpitas ng talbos ng kamote, at magwalis ng bakuran na hindi parang hinaharas ang mga dahon.

“Sa Maynila, siguradong trending na ‘to: ‘Vice President, nahuling nagwawalis ng kubo,’” biro niya minsan.

“Hindi ka pa rin tumitigil sa vice president na ‘yan,” sagot ni Lira. “Dito, lahat tayo, president ng sariling tiyan. Kapag wala kang kain, wala kang boss.”

Minsan, nahuli niya itong nakatitig sa malawak na palayan sa likod ng kubo. “Ba’t ganyan ka makatingin sa palay? Parang stocks sa stock market.”

Huminga nang malalim si Seo Jun. “Ang dami kasing taon na nakatingin lang ako sa mga numbers sa screen. Profit, loss, mergers. ‘Di ko na maalala kung kailan ako huling tumingin sa langit nang walang iniisip na schedule.”

“Welcome to San Isidro,” nakangiting sagot ni Lira. “Dito, kapag tumingin ka sa langit, problema mo lang kung uulan o hindi.”

Habang lumalapit sila, hindi napigilan ni Seo Jun ang pag-usisa. “Bakit hindi ka umaalis sa baryo? Magaling ka. Alam mo ang market, marunong sa negosyo kahit sa palengke lang. Pwede kang sumikat sa lungsod.”

Napatawa si Lira, pero may lungkot sa mata. “May tatay akong hindi puwedeng iwan. May utang sa lupang ‘to. At may takot ako sa lungsod na hindi mababayaran ng kahit anong sweldo.”

Isang gabi, habang nakahiga si Seo Jun sa banig, narinig niya ang boses ni Lira sa labas ng kurtina, nakikipag-usap sa ama.

“Pa, sabi ng doktor, kailangan mo nang operasyon sa tuhod,” mahinang sabi niya. “Pero kahit magbenta tayo ng kalabaw, kulang pa rin.”

“’Wag mo na akong alalahanin,” sagot ng matanda. “Ikaw na lang ang bumuo ng pangarap mo. Hindi ako suwerte sa buhay, pero suwerte ako sa anak kong ikaw.”

Sa dilim, napapikit si Seo Jun. Sa unang pagkakataon, nakita niyang may mas mahalaga pa sa pera kaysa sa reputasyon ng kompanya—isang anak na handang isuko ang pangarap para sa pamilya.

At sa gitna ng katahimikan, malinaw sa kanya ang isang bagay: hindi maiiwan ng puso niya ang kubong ito nang walang ginagawa para sa mag-ama.

---

EPISODE 4: Pagbabalik ng Tagapagmana

Isang umaga, may dumating na itim na SUV at dalawang helikopter na parang eksena sa pelikula. Nagsigawan ang mga bata sa baryo; ang iba, akala may artista. Lumabas si Lira, may hawak pang sandok, nang makita ang grupo ng mga taong naka-itim na suit.

“Vice President Han!” sigaw ng isa, sabay yuko kay Seo Jun na kakalabas lang ng kubo, nakatsinelas at may bitbit pang balde.

Napatingin ang buong baryo. Napatingin din si Lira.

“Vice… what?” bulong niya, unti-unting umaangat ang kilay.

Huminga nang malalim si Seo Jun. Alam niyang tapos na ang maliit na mundong binuo niya sa San Isidro. “Lira,” mahinang sabi niya, lumapit. “Hindi ko sinadyang itago. Akala ko, pansamantala lang ako dito. Pero araw-araw na nadadagdagan ang dahilan para mahirap nang umalis.”

“Tagapagmana ka ng Han Global,” putol niya, nanginginig. “Iyon ‘yung logo sa TV. Iyon ‘yung kumpanya na kayang bumili ng buong baryo kung gusto nila.”

Ngumisi nang mapait si Seo Jun. “At ikaw ‘yung babaeng kayang iparinig sa akin ang kuliglig at pigilan akong mag-check ng email.”

Lumapit ang isang matandang lalaki—ang Chairman, lolo ni Seo Jun. “Binata, sapat na ang bakasyon mo,” malamig nitong sabi. “May shareholders na naghihintay. Alam mo bang halos gumuho ang merkado nang mawalan ng contact sa ‘yo?”

Tumingin si Seo Jun kay Lira, na parang biglang lumiit sa harap ng mga SUV at helikopter. Nakasukbit pa rin ang lumang tuwalya sa balikat, may bahid ng sahog sa kamay.

“Huwag kang mag-alala,” bulong ni Lira, pilit ngumingiti. “Sabi ko naman sa ‘yo, pansamantala lang ‘to. Salamat sa pagdalaw sa buhay namin.”

“Hindi ako dumalaw,” sagot niya. “Naligaw ako. Pero dito ko natagpuan kung sino ako.”

Sa kabila ng pakiusap ni Lira na huwag nang palakihin, ipinilit ni Seo Jun na bayaran ang utang ng lupa, pati ang gastos sa operasyon ng ama niya. “Debts of the company,” aniya kay Chairman. “Kung hindi dahil sa aksidenteng iyon, baka patay na ako. Life-saving investment ‘to.”

Bago sumakay sa helicopter, hinawakan niya ang kamay ni Lira. “Babalik ako,” pangakong may bigat. “Hindi bilang pasyente, hindi bilang bisita—kundi bilang taong may pakialam sa’yo.”

“Seo Jun, huwag ka nang mangako,” pakiusap niya, bakas ang takot. “Ang mga pangako, hindi pumipila sa palengke. Pero kapag nasira, parang buhawi sa baryo.”

Umalis pa rin siya. Sa langit, lumiliit ang helicopter; sa lupa, nanatiling mabigat ang puso ni Lira, hawak ang kamay ng amang nangangailangan ng operasyon—at ng alaala ng lalaking iniwan sa kubo ang isang hindi niya kayang gastusin: pag-asa.

---

EPISODE 5: Sa Pagitan ng Palayan at Heliport

Lumipas ang tatlong buwan. Naoperahan ang ama ni Lira sa lungsod, salamat sa biglang pagdating ng bayad mula sa “anonymous donor” na alam naman niyang si Seo Jun. Bumalik sila sa baryo na may kaunting naipon, pero hindi nawala ang tahimik na lungkot sa mga gabi.

Minsan, sa gitna ng palayan, pipikit si Lira at makikinig sa tunog ng helicopter sa malayo—pero hangin lang pala.

Isang hapon, habang nag-aani sila, biglang may humarurot na hangin mula sa langit. Totoong helicopter na ngayon, hindi imahinasyon. Bumaba ito sa bakanteng lote sa tabi ng gubat, sabay hiyawan ng mga bata.

Lumabas si Seo Jun, naka-puting suit, pero may putik sa sapatos nang lumakad sa pilapil. Humihingal siya, parang nagpamadali.

“Lira!” sigaw niya.

Napatigil ang buong baryo. Nakatayo si Lira sa gitna ng palayan, basang-basa ng pawis at araw, may bitbit na ani. Hindi siya gumalaw.

“Anong ginagawa mo dito?” tanong niya, pilit pinipigil ang paghikbi. “Wala ka na bang meeting?”

“Meron,” sagot niya, huminto sa harap niya, hindi inalintana ang putik sa mamahaling pantalon. “Meeting ko ‘yung sarili ko. At napagtanto kong wala nang saysay ang bilyong imperyo kung wala akong uuwiang dahilan.”

Hinugot niya mula sa bulsa ang isang maliit na kahon—hindi makintab, may gasgas pa marahil sa pagmamadali. “Inalok ako ng lolo ko ng mas malaking posisyon kapalit ng paglimot sa ‘ibang buhay ko sa baryo.’ Akala niya mahirap tumanggi sa kapangyarihan. Pero mas mahirap tumanggi sa’yo.”

“Seo Jun…”

“Hindi kita binabayaran, Lira,” mabilis niyang dagdag, takot na baka mali ang maintindihan. “Nabayaran ko na ang utang ninyo, hindi bilang kapalit ng kahit ano, kundi dahil utang ko ang buhay ko sa inyo. Ang hinihingi ko ngayon, wala sa kontrata, wala sa shareholdings.”

Lumapit siya, hawak ang kahon na nanginginig. “Pwede ba akong maging parte ng baryong ‘to? Hindi bilang tagapagmana ng Han Global, kundi bilang Seo Jun na marunong nang mag-igib at magwalis? Pwede bang, sa susunod na magkasakit ako, ikaw pa rin ang maglalagay ng bimpo sa noo ko—hindi dahil aksidente, kundi dahil mag-asawa na tayo?”

Sa harap nila, kumikislap ang palayan na tila dagat ng gintong butil. Sa likod, umiikot ang helicopter, pero tila napakalayo na ng mundo ng salapi.

Tumulo ang luha ni Lira, humalo sa pawis at putik. Naalala niya ang gabing halos mawalan sila ng pag-asa, ang mga panahong pinangarap niya lang ang simpleng buhay na hindi iniiwan.

“Hindi ako marunong sa siyudad,” pabulong niyang sabi. “At baka pagtawanan ka ng mga board member mo kapag nalaman nilang ang napili mong babae, hindi marunong mag-English ng fluently.”

Ngumiti si Seo Jun, mas totoo kaysa lahat ng press conference niya. “Hindi nila kailangang maintindihan ang English mo. Ako lang ang kailangang maintindihan ang puso mo.”

Sa wakas, binitawan ni Lira ang hawak na ani, hinayaang gumulong sa putik. Inabot niya ang kamay ni Seo Jun, mahigpit, parang sa isang iglap, nagtagpo ang dalawang mundong dati’y magkalayo.

“Kung handa kang mahalin ang buhay na may butas ang bubong,” nakatawang umiiyak siya, “handa akong mahalin ang lalaking handang magputik ang mamahaling sapatos kapalit ng tahimik na gabi sa kubo.”

Sa gitna ng palayan, sa harap ng buong baryo at ng humuhuning kuliglig, lumuhod si Seo Jun at isinara ang singsing sa daliri ni Lira—isang simpleng metal na walang logo ng imperyo, pero mas mahalaga kaysa sa kahit anong kontrata.

At habang papalubog ang araw, malinaw sa kanilang dalawa: maaaring sa lungsod siya tagapagmana ng bilyong dolyar, pero sa baryong ito, sa kubong may tagas ang bubong, doon siya tunay na mayaman—dahil sa wakas, may tahanan na siyang uuwian, hindi para magpagaling, kundi para magmahal.