🔥”Ibinaba niya ang nobyo sa altar sa isang sports car – ngunit makalipas ang dalawang oras, umuwi ang lalaking ikakasal na nakasuot ng presidential suit.” 🔥


EPILOGUE

Lumubog na ang araw sa Batangas.

Habang naglalakad si Vanessa sa gilid ng highway, ramdam niya ang hapdi ng araw na hindi naitago ng maruming wedding gown. Ang bawat dumadaang tricycle at jeep ay parang nanunuya. May ilang taong napapatingin, may kumukuha pa ng litrato.

“’Yan ba ’yung bride na tumakas?” bulong ng isa.

Doon niya tuluyang naramdaman ang bigat ng ginawa niya.

Samantala, sa reception…

Hindi natuloy ang kasal — pero natuloy ang saya.

Tinuloy ni Dante ang handaan. Pinamigay niya ang pagkain sa mga kapitbahay, tricycle driver, at kahit sa mga batang lansangan na napadaan. Walang nasayang. Walang iniyak.

Kinagabihan, habang nag-iisa na lang si Dante sa gilid ng venue, lumapit ang pari.

“Masakit,” sabi nito, “pero minsan, inililigtas tayo ng Diyos sa maling dasal.”

Ngumiti si Dante.

“Opo, Father. Mas masakit sana kung natuloy.”

MAKALIPAS ANG ISANG TAON

Muling bumalik ang ngiti sa buhay ni Dante.

Lumago ang maliit niyang negosyo. Nakatapos siya ng proyekto sa bayan, at unti-unti, nakaipon. Hindi marangya, pero sapat at marangal.

At isang araw, sa isang simpleng piyesta sa karatig-barangay, may nakilala siya.

Si Lara — tahimik, hindi maarte, masaya kahit fishball at softdrinks lang ang date. Walang branded bag, walang arte. Pero may respeto.

Hindi sila nagmadali.

At nang magpakasal sila makalipas ang dalawang taon, walang sports car sa labas ng simbahan —
pero punô ng tunay na saya ang loob.

AT SI VANESSA?

Nabalitaan na lang sa bayan.

Lumipat siya sa Maynila. Nagtrabaho sa mall. Minsang may nag-post ng litrato niya sa social media — simpleng empleyada, walang makeup, walang glam.

May nag-comment:

“Hindi ba ’yan ’yung bride na iniwan ang groom sa altar?”

Hindi siya sumagot.

Tahimik na lang.

Dahil minsan, ang pinakamalakas na karma ay hindi ang kulungan…
kundi ang habang-buhay na pagsisisi.


💥 MENSAHE NG KWENTO

👉 Ang kayamanan ay puwedeng nakawin.
👉 Ang pagmamahal, hindi.
👉 At ang taong iniwan mo dahil “kulang,”
siya pala ang lalaking hindi ka kailanman ipagpapalit.

Sa Batangas, malinaw ang aral:
Ang lechon ay nauubos — pero ang dignidad, kapag sinayang mo, hindi na bumabalik. 😌🔥