Si Don Arthur Mondragon ay isang lalaking mayaman sa salapi pero pulubi sa kaligayahan. Dalawampung taon na ang nakararaan, nawala ang kanyang kaisa-isang anak na babae, si Aurora, noong sanggol pa lamang ito habang nasa isang parke.

Mula noon, hindi na tumigil si Arthur. Nagbayad siya ng milyun-milyong piso sa mga Private Investigators. Naglagay siya ng mga billboard sa buong bansa. Ang opisina niya ay puno ng mga folder at mapa. Araw-araw, umaasa siya na may tatawag at sasabihing, “Sir, nahanap na namin si Aurora.”

Dahil sa kanyang obsession sa paghahanap, naging masungit, mainitin ang ulo, at mailap si Arthur. Wala siyang pakialam sa mga taong nasa paligid niya. Para sa kanya, lahat sila ay mga “empleyado” lang.

Sa kanyang malawak na mansyon, may isang bagong pasok na katulong. Ang pangalan niya ay Mira.

Si Mira ay 22 anyos, lumaki sa ampunan, at walang alam sa tunay niyang mga magulang. Tahimik siya, masipag, at may kakaibang lungkot sa kanyang mga mata. Siya ang naka-assign na maglinis ng Library—ang kwarto kung saan laging nakakulong si Don Arthur.

Isang maulan na gabi, inatake ng matinding migraine si Don Arthur. Nakalimutan niyang inumin ang gamot niya. Nakadukdok ang ulo niya sa mesa, sa ibabaw ng mga lumang litrato ni Aurora.

Pumasok si Mira dala ang kape.

“Sir?” mahinang tawag ni Mira. “Sir, ayos lang po ba kayo?”

“Get out!” ungol ni Arthur nang hindi umaangat ang ulo. “Ayoko ng istorbo!”

Pero hindi umalis si Mira. Nakita niyang nanginginig ang kamay ng matanda. Lumapit siya at dahan-dahang minasahe ang sentido ni Don Arthur. Kumuha siya ng lavender oil mula sa kanyang bulsa—isang lumang bote na lagi niyang dala.

“Sir, ito po. Ito po ang ginagawa sa akin ng mga madre sa ampunan kapag masakit ang ulo ko,” bulong ni Mira.

Natigilan si Arthur. Ang amoy ng lavender… iyon ang paboritong pabango ng yumaong asawa niya. At ang haplos ni Mira… napakagaan. Napakapamilyar.

Pero sa halip na magpasalamat, tinabig ni Arthur ang kamay ni Mira.

“Huwag mo akong hawakan!” bulyaw ni Arthur. “Sino ka para hawakan ako? Katulong ka lang! Ang gusto ko lang makita ay ang anak ko! Hindi ikaw!”

Yumuko si Mira. Namuo ang luha sa kanyang mga mata. “P-Pasensya na po, Sir. Gusto ko lang po makatulong. Para po kayong Tatay ko na hindi ko nakilala…”

“Wala akong anak na katulad mo!” sigaw ni Arthur. “Ang anak ko ay prinsesa! Hindi isang katulong na amoy-kusina! Lumayas ka sa harap ko!”

Tumakbo palabas si Mira habang umiiyak.

Ilang buwan ang lumipas. Araw-araw, pinagsisilbihan ni Mira si Arthur. Ipinagluluto niya ito ng sopas na hindi kinakain ni Arthur. Nililinisan niya ang kwarto ni Aurora nang buong ingat. Kinakausap niya ang litrato ng sanggol.

“Sana mahanap ka na ng Daddy mo,” bulong ni Mira sa litrato. “Ang swerte mo, mahal na mahal ka niya. Sana ako rin, may naghahanap sa akin.”

Isang araw, habang naglilinis si Mira ng estante, aksidente niyang nasagi ang isang mamahaling vase. Ito ang vase na bigay ng asawa ni Arthur bago ito namatay.

CRASH!

Nabasag ang vase sa libong piraso.

Narinig ni Arthur ang ingay at dali-daling pumasok. Nang makita niya ang basag na vase, nagdilim ang paningin niya.

“TANGA!” sigaw ni Arthur. Sinampal niya si Mira sa sobrang galit.

Napahawak si Mira sa pisngi niya. Gulat na gulat.

“Lumayas ka dito!” nanggagalaiting utos ni Arthur. “Wala kang kwenta! Sinira mo ang alaala ng asawa ko! You are fired! Get out of my house NOW!”

“Sir, parang awa niyo na po…” lumuhod si Mira, umiiyak. “Wala po akong mapupuntahan… Huwag niyo po akong paalisin…”

“Wala akong pakialam! Pack your bags! Ayokong makita ang pagmumukha mo!”

Umalis si Mira sa kwarto, humahagulgol. Nag-impake siya ng kanyang kakarampot na gamit.

Habang nag-iimpake si Mira, nakita ni Arthur na may naiwan siyang lumang panyo sa sahig kung saan siya lumuhod kanina. Nahulog ito mula sa bulsa ni Mira.

Pinulot ito ni Arthur para itapon sana sa basurahan.

Pero natigilan siya nang makita ang burda sa panyo.

Isang maliit na Gumamela na kulay pula, at sa ilalim nito ay may inisyal na “A.M.”

Nanlaki ang mga mata ni Arthur. Bumilis ang tibok ng puso niya. Halos hindi siya makahinga.

Ang panyong ito… Siya mismo ang nagtahi nito dalawampung taon na ang nakararaan habang buntis ang asawa niya. Siya ang nagburda ng Gumamela dahil iyon ang paborito nilang bulaklak. At ang “A.M.” ay Arthur & Maria. Ito ang panyong ibinalot nila kay Baby Aurora noong araw na nawala ito.

“P-Paano napunta ito sa kanya?” bulong ni Arthur.

Biglang pumasok sa isip niya ang mga alaala.

Ang lavender oil na gamit ni Mira—iyon ang amoy ng asawa niya. Ang paraan ng pagtimpla ni Mira ng kape—matamis at maraming gatas, na eksaktong paraan ng pagtimpla ng asawa niya. Ang nunal sa likod ng tenga ni Mira na nakita niya minsan pero binalewala niya.

Nanginginig ang buong katawan ni Don Arthur.

Ang batang hinahanap niya sa buong mundo… ang batang iniyakan niya gabi-gabi…

Ay ang batang sinampal niya kanina. Ang batang tinawag niyang “walang kwenta.” Ang batang ipinagtabuyan niya palabas sa ulan.

“MIRA!” sigaw ni Arthur. “AURORA!”

Tumakbo si Arthur palabas ng mansyon. Hindi niya ininda ang ulan. Hindi niya ininda ang sakit ng tuhod niya.

“MIRA! HUWAG KANG UMALIS!”

Naabutan niya si Mira sa labas ng malaking gate. Basang-basa ito sa ulan, bitbit ang isang plastik na bag ng damit, at naglalakad palayo.

Hinawakan ni Arthur ang braso ni Mira at pinihit ito paharap.

“S-Sir?” gulat na tanong ni Mira, nanginginig sa lamig at takot. “Aalis na po ako… sorry po…”

Itinaas ni Arthur ang panyo. “Saan mo nakuha ‘to? Sabihin mo sa akin, Mira! Saan galing ‘to?!”

“Y-Yan po?” hikbi ni Mira. “Yan po ang tanging gamit na nakuha sa akin nung sanggol ako bago ako dinala sa ampunan. Sabi po ng mga madre, ‘yan daw ang yakap-yakap ko nung natagpuan ako. Bakit po, Sir? Ninakaw ko po ba? Hindi po, akin po ‘yan…”

Bumagsak si Don Arthur sa putikan. Lumuhod siya sa harap ng kanyang katulong.

“Diyos ko…” hagulgol ni Arthur. “Diyos ko, patawarin mo ako.”

Niyakap niya ang binti ni Mira. Ang bilyonaryong tinitingala ng lahat ay nakaluhod sa putik, umiiyak na parang bata.

“S-Sir Arthur?” naguguluhang tanong ni Mira. “Tumayo po kayo…”

Tumingala si Arthur. Hinawakan niya ang mukha ni Mira. Hinawi niya ang basang buhok nito at tinignan ang nunal sa likod ng tenga.

Iyon na nga.

“Hindi ako si Sir Arthur,” iyak ng matanda. “Ako ang Daddy mo. Ikaw si Aurora. Ikaw ang anak ko.”

Nabitawan ni Mira ang gamit niya. “P-Po? Kayo po ang… Tatay ko?”

“Oo, anak. Patawarin mo ako,” humagulgol si Arthur. “Hinanap kita sa buong mundo… pero nung nasa harap na kita, hindi kita nakilala. Sinaktan kita. Pinalayas kita. Napakasama kong ama.”

Napaluha si Mira. Dahan-dahan siyang lumuhod at niyakap ang kanyang ama. Sa unang pagkakataon sa loob ng 20 taon, naramdaman nila ang init ng isa’t isa.

“Daddy…” bulong ni Mira. “Salamat po at nahanap niyo na ako. Akala ko po mamamatay akong mag-isa.”

“Hinding-hindi na kita pakakawalan, Aurora. Hinding-hindi na.”

Mula sa araw na iyon, hindi na muling naghanap si Don Arthur. Ang mansyon na dating madilim at malungkot ay napuno ng liwanag. Hindi na katulong si Mira, siya na si Aurora Mondragon, ang tagapagmana at ang prinsesang matagal na nawalay.

Pero sa tuwing tinitignan ni Arthur ang kanyang anak, may kirot pa rin sa puso niya—ang pagsisisi sa mga panahong nasa tabi lang niya ito, nagtitimpla ng kape, nagmamakaawa ng kaunting pansin, pero binulag siya ng sarili niyang lungkot. Isang leksyon na hinding-hindi niya makakalimutan: Minsan, ang hinahanap natin ay nasa harap na natin, kailangan lang nating buksan ang ating puso para makita ito.