3.

Hindi ko inakalang ang unang beses kong sumakay ng pribadong helicopter ay dahil sa… isang blind date.

Tahimik ang cabin. Ang ingay ng rotor ay parang pinapalo ang sentido ko. Sa tapat ko, si Gu Yan Zhou ay nakaupo nang tuwid, ang suit niya’y walang kahit isang gusot— parang hindi lang niya napanood ang asawa niyang muntik nang mamatay limang minuto ang nakalipas.

Tinitigan niya ako.

Hindi bastos. Hindi rin mapanghusga.
Para bang ina-assess ang isang scalpel— kung gaano ito katalim, at kung kailan ito puwedeng gamitin.

“Anong pangalan mo?” tanong niya.

“Lin Xia,” sagot ko. “Dating surgeon.”

“Nakikipag-date?”

“Sinuspinde.” ngumiti ako nang walang saya. “May pasyenteng namatay sa operating room. Hindi kasalanan ko— pero sa sistemang ito, may kailangang managot.”

Tahimik siya.

Pagkatapos ng ilang segundo, bigla niyang sinabi:
“Ang asawa ko at ang anak ko— mabubuhay.”

Hindi tanong. Pahayag.

“Oo,” sagot ko agad. “Pero sa loob ng 24 oras, bantayan ninyo ang clotting at internal bleeding. Kung hindi, kahit anong private army pa ang meron ka, wala ring silbi.”

Tumango siya.
Unang beses kong nakita ang isang taong may kapangyarihang kayang bumili ng mundo… sumunod sa utos ng iba.

4.

Eksaktong tatlong minuto bago ang oras, lumapag ang helicopter sa rooftop malapit sa Peninsula Café.

Bumaba ako na parang walang nangyari— kahit ang damit ko ay may bahid pa rin ng dugo.

Sa loob ng café, nakita ko agad ang lalaki sa dulo ng mesa.
Malinis. Gwapo. Mayabang ang ayos ng pagkakaupo.

Tumayo siya nang makita ako.

“Miss Lin? Ikaw ba ang—”

Hindi pa siya tapos magsalita nang tumayo rin si Gu Yan Zhou sa likod ko.

Tahimik ang buong café.

May mga bulong.
May mga napahinto sa pag-inom ng kape.

Ang lalaki sa harap ko ay namutla.

“P-President Gu…?” nauutal niyang sabi.

Tumango si Gu Yan Zhou.
“Magandang hapon. Salamat sa paghintay sa… aking ka-date.”

Parang binuhusan ng yelo ang café.

“Ano… anong ibig sabihin nito?” nanginginig na tanong ng lalaki.

Umupo ako. Kalmado.
“Ah. Nakalimutan kong sabihin.” ngumiti ako. “Hindi na po ako naghahanap ng blind date.”

Tumayo ang lalaki, galit at nahihiya.
“Akala ko ba ordinaryong doktor ka lang?!”

Dahan-dahang inilapag ni Gu Yan Zhou ang kamay niya sa mesa.

Hindi malakas.
Pero sapat para mamatay ang tapang ng kahit sino.

“Siya ang babaeng nagligtas sa asawa at anak ko,” malamig niyang sabi.
“At ikaw… ay sumigaw sa kanya dahil na-late siya ng sampung minuto.”

Lumunok ang lalaki.
At umalis nang walang imik.

5. (WAKAS)

Pagkalipas ng isang linggo, tinanggal ang suspension ko.

Hindi dahil sa awa.
Kundi dahil may nagbukas ng lahat ng pintuan.

Bumalik ako sa operating room— mas mataas pa ang posisyon kaysa dati.

At si Gu Yan Zhou?

Hindi niya ako niligawan agad.
Hindi siya nagbigay ng mamahaling regalo.

Sa halip, tuwing gabi, pagkatapos kong mag-opera, may isang mensahe lang:

“Kumusta ang kamay mo ngayon?”

Isang araw, tinanong ko siya:
“Hindi ka ba natatakot? Binantaan kong bubuksan ang tiyan ng asawa mo.”

Ngumiti siya.

“Hindi.” sagot niya.
“Dahil ang babaeng handang maging kontrabida para magligtas ng buhay…
ay hindi kailanman magiging masama.”

At doon ko naintindihan—

Minsan, ang isang maling tawag…
ay nagdadala sa’yo sa tamang tao.

Wakas.