Sa isang liblib na baryo, sa isang malawak na bukirin na nababalot ng luntiang mga halaman, tumayo ang isang maliit na bahay na yari sa kahoy at pawid. Hindi man ito yari sa matitibay na materyales o nakatayo sa isang maunlad na lugar, ito ang sagradong tahanan ni Claris, isang dalagang biniyayaan ng isang magandang mukha at malinis na puso.

Ngunit ang buhay, tulad ng isang mabangis na agos, ay hindi pinipili ang kanyang dadaanan. Kahit gaano ka pa kaganda at kabait, kung ang tadhana ang maglalagay sa iyo sa isang pagsubok, wala kang magagawa kundi sundin ito. Habang ang ibang dalaga sa kanyang edad ay nagtatampisaw sa kaligayahan, si Claris ay nagtatampisaw sa pag-asa at pagmamahal para sa kanyang pamilya. Si Mang Ernesto, ang kanyang ama, ay isang karpintero na minsan ay nagtrabaho sa Maynila. Isang araw, habang nasa isang construction site, isang bakal ang nahulog mula sa itaas at tinamaan siya. Agad siyang binawian ng buhay. Tila gumuho ang mundo ni Claris nang mabalitaan ang trahedya. Lalo pa’t ang kanyang ina, si Aling Lisa, ay may matagal nang sakit sa puso.

Ang tanong ng kanyang bunsong kapatid na si Jomar, na walong taong gulang pa lamang, ay tila isang balaraw na tumusok sa kanyang puso. “Ate, uuwi na ba si papa?” Ang mga salitang ito ang sumira sa kanyang matibay na paninindigan. Hindi niya alam kung paano sasabihin sa bata na ang kanilang ama ay hindi na babalik. Pilit na ngumiti si Claris, kahit na ang totoo ay gusto na lang niyang umiyak.

Sa paglipas ng mga buwan, unti-unting naramdaman ng pamilya ang bigat ng kahirapan. Hindi na sapat ang ipon ng ama para sa pang-araw-araw na gastos, lalo na para sa gamot ng ina. Minsan, tinatanggap ni Claris ang mga labada mula sa mga kapitbahay para lang may maipambili ng bigas o pang-baon ni Jomar. Sa murang edad, natuto siyang kumayod. Kahit ang kanyang nobyo na si Nestor, na kababata at matagal nang nanliligaw sa kanya, ay tuluyang lumayo nang makita ang lumalalang sitwasyon ng pamilya. “Hindi ko na kaya, Claris. Ayokong habang-buhay tayong maghirap,” ang mga salitang binitawan ni Nestor bago siya tuluyang iniwan.

Sa kabila ng mga pagsubok, nanatili siyang matatag. “Kailangan kong humanap ng mas maayos na trabaho,” bulong niya sa sarili, habang nakatanaw sa mga bituin. Ngunit sa kanilang baryo, iilan lang ang oportunidad. Pagkaraan ng ilang panahon, dumating ang isang malayong kamag-anak mula sa Maynila, si Tiya Nena. “Claris, kilala ko ang housekeeper ng isang malaking mansyon sa Maynila. Baka pwede kitang irekomenda bilang kasambahay doon. Malaki ang sahod at libre ang pagkain at tirahan.” Ang mga salitang iyon ay nagbigay ng panibagong pag-asa kay Claris.

Dala-dala ang bigat ng responsibilidad at ang pangarap para sa pamilya, naglakbay si Claris patungong Maynila. Sinalubong siya ng maiingay na kalsada at matataas na gusali. Sa gitna ng isang eksklusibong village, tumambad sa kanya ang isang palasyong yari sa bato, ang Villa Fuerte. Sa loob ng mansyon, sinalubong siya ni Aling Bebang, ang housekeeper na may matalim na tingin. “Walang reklamo, walang pasaway,” ang mariing paalala nito. Habang naglilibot sa loob ng bahay, napansin niya ang mamahaling chandelier, marmol na sahig, at mga malalaking painting. Napansin din niya ang isang misteryosong pinto sa dulo ng pasilyo na ayon kay Aling Bebang ay “private office” ng amo at bawal pasukin.

Habang naglilibot, ipinakilala siya sa iba pang tauhan ng mansyon. Nakilala niya si Mang Cardo, ang mabait na hardinero, at sina Liza at Mirna, dalawang katulong na halos magkasing-edad niya, na may halong pangungutya sa kanilang mga tingin. “Mukhang sanay sa probinsya,” bulong ni Liza. Sa gitna ng pagpapakilala, biglang tumahimik ang lahat. Pumasok ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng itim na suit. May aura ito ng kapangyarihan at seryoso ang ekspresyon. Hindi na kailangan pang sabihin ni Aling Bebang, alam ni Claris na ito si Don Alejandro, ang may-ari ng mansyon.

Sa kabila ng ganda at karangyaan, may kakaibang lamig na bumabalot sa lugar. Matapos ang maikling pagkikita, ipinagpatuloy ni Claris ang kanyang unang araw. Tinuruan siya kung paano mag-ayos ng mesa at maglinis ng mga mamahaling gamit. Sa paglipas ng gabi, naisip niya ang kanyang ina at kapatid. “Hindi ako nandito para sa sarili kong luho. Nandito ako para sa pamilya ko,” bulong niya. Habang nakahiga, nanatili sa kanyang isipan ang mukha ni Don Alejandro at ang misteryosong pinto. May kakaibang bigat ang presensya ng amo na nagpapalakas sa kanyang kuryosidad.

Sa sumunod na mga araw, lalong naging mahigpit ang mga patakaran para kay Claris. Kailangan niyang tiyakin na walang alikabok ang bawat sulok ng mansyon. Patuloy din ang mga patutsada ng ilang kasamahan at lalo na ni Patricia, ang mataray na pamangkin ni Don Alejandro. “Ang mga katulad mo, dapat nasa probinsya lang,” sabi ni Patricia. Ngunit sa kabila ng lahat, nanatiling matatag si Claris. “Kailangan kong tiisin ito,” bulong niya sa sarili. “Para sa kanila.”

Lumipas ang ilang araw at unti-unti siyang nasasanay sa takbo ng trabaho. Napansin niyang madalas na siyang pinapaalalahanan ni Don Alejandro sa mga maliliit na bagay, tulad ng pagdadala ng kape sa opisina o pag-aayos ng mga dokumento sa library. Minsan, habang nag-aayos siya ng mga libro, nilapitan siya ni Don Alejandro. “Matagal ka na bang nagtatrabaho bilang kasambahay?” tanong nito. “Hindi pa po, sir. Ito po ang unang pagkakataon ko,” mahinang sagot ni Claris. “May pamilya ka sa probinsya?” tanong muli ng amo. “Opo, may sakit po ang nanay ko at may nakababatang kapatid na nag-aaral pa. Kaya po ako nandito.” Sa gulat ni Claris, sumagot si Don Alejandro, “Alam ko.”

Hindi niya alam kung paano nalaman ng amo ang kanyang sitwasyon. Ayon sa ibang tauhan, bihira si Don Alejandro na makipag-usap sa mga empleyado, kaya’t lalong nagtaka si Claris. Ang tanging alam niya, ang lalaki ay isang biyudo at walang anak. Minsan, nararamdaman niyang tila may kakaibang kuryente sa pagitan nila tuwing magtatagpo ang kanilang mga mata.

Isang hapon, habang nagdadala siya ng mga bagong punas na kurtina, napansin niyang bahagyang nakabukas ang pinto ng private office ni Don Alejandro. Hindi niya napigilang lumapit at sumilip. May malaking mesa na puno ng papel, at mga nakasabit na larawan sa dingding. Ngunit bago pa siya makalapit, narinig niya ang boses ni Don Alejandro. “Claris!” Agad siyang napaatras. Nagmadali siyang kumuha ng mga dokumento at lumayo.

Kinagabihan, sa quarters, napag-usapan nila ni Liza at Mirna ang misteryosong pinto. “Sabi-sabi, may tinatago raw si Don Alejandro doon,” bulong ni Liza. Kahit na pinigilan siya ni Mirna, lalo lang naging mausisa si Claris. Kinabukasan, narinig niyang papalapit si Don Alejandro. Hawak nito ang isang maliit at lumang-lumang kahon. Binuksan nito ang pintuan ng opisina gamit ang susi, pumasok at muling isinara. Naghintay si Claris at lumabas ang amo na wala nang dala. Lalo siyang nagtaka.

Sa kabila ng babala ni Aling Bebang na huwag na huwag niyang gagalawin ang pinto, alam ni Claris na hindi niya mapipigilan ang sarili. Lalo pa’t tuwing nakakasalubong niya si Don Alejandro, nararamdaman niya ang kakaibang titig nito na tila may laman na damdamin. Isang gabi, habang naghuhugas siya ng plato, nilapitan siya ni Patricia. “Narinig ko na lagi ka raw malapit sa opisina ni Tito,” sabi nito. “Huwag kang mag-iilusyon, Claris. Hindi ka kabilang sa mundong ito.” Hindi na siya sumagot.

Matapos ang dalawang buwan, habang nag-aayos siya sa guest room, may dumating na sulat mula sa probinsya. Agad niyang binuksan at nabasa na lalong lumalala ang sakit ng kanyang ina. Nagsimula siyang mag-overtime at tumulong sa mga mabibigat na gawain. Minsan, halos hindi na siya makabangon sa pagod. Ngunit sa tuwing dadaan sa kanya si Don Alejandro, hindi nito maiwasang magtanong. “Claris, napansin kong halos araw-gabi ka nang nagtatrabaho. Sigurado ka bang maayos ang lagay mo?” tanong nito, na may bahid ng pag-aalala. “Opo, sir. Kailangan ko lang po talaga para sa pamilya ko.” Ang mga salitang ito ang nagpapalakas sa kanya. Sa kabila ng pagod, alam ni Claris na hindi niya pwedeng bitawan ang trabaho. Ito ang tanging paraan para mabigyan ng maayos na buhay ang kanyang pamilya. At sa gitna ng lahat, nananatili sa kanyang isipan ang misteryosong pinto sa opisina ni Don Alejandro, na alam niyang darating ang araw na mabubuksan, at magbabago ang takbo ng kanyang buhay.