ANG PAGBABALIK NG TUNAY NA HEREDERA: Ang Lihim sa Likod ng Gintong Locket

Sa loob ng malawak at marangyang mansyon ng mga De Vega sa Forbes Park, kilala si Don Roberto bilang isang matagumpay na bilyonaryo. Ngunit sa likod ng kanyang mga tagumpay ay isang malalim na sugat: labinlimang taon na ang nakalilipas nang mawala ang kanyang kaisa-isang anak na si Angelica sa gitna ng isang mataong mall sa Makati.

Ang sabi ng kanyang pangalawang asawa na si Madam Stella, “lumayas” daw ang bata o ‘di kaya’y tinangay ng masasamang loob. Dahil sa labis na pighati, naging sunud-sunuran si Don Roberto sa mga nais ni Stella.

Si Stella ay naging reyna ng mansyon, malupit at mapang-api sa mga tauhan, lalo na sa bagong katulong na si Mia. Si Mia ay isang ulila na lumaki sa isang maliit na ampunan sa labas ng Maynila. Bagama’t masipag, madalas siyang pag-initan ni Stella dahil sa hindi maipaliwanag na takot na nararamdaman ng ginang tuwing makikita ang mga mata ng dalaga.

Ang Gabi ng Paghuhukom

Isang gabi, nagkaroon ng engrandeng dinner party para sa mga kasosyo sa negosyo ni Don Roberto. Pagod, puyat, at gutom si Mia dahil hindi siya pinakain ni Stella bilang parusa sa isang maliit na pagkakamali. Habang nagsisilbi ng wine, nahilo si Mia at aksidenteng natalsikan ng ilang patak ang mamahaling gown ni Stella.

“Tanga!” sigaw ni Stella sabay lapat ng isang malakas na sampal sa pisngi ni Mia. “Wala kang kwenta! Hampaslupa ka lang na pumasok sa pamamahay ko!”

Dahil sa lakas ng sampal, napatid ang butones ng uniporme ni Mia. Sa kanyang pagbagsak sa sahig, lumawit mula sa loob ng kanyang damit ang isang lumang kwintas na ginto.

Napako ang tingin ni Don Roberto. Ang kanyang puso ay tumibok nang mabilis—kilala niya ang kwintas na iyon. Iyon ay isang custom-made locket na siya mismo ang nagdisenyo para sa ika-pito na kaarawan ni Angelica.

Nanginig ang kamay ng bilyonaryo habang nilalapitan ang dalaga. “Saan… saan mo nakuha ang kwintas na ‘yan?”

Biglang sumingit si Stella, namumutla at tila gustong takpan ang kwintas. “Roberto! Huwag mong pansinin ang magnanakaw na ‘yan! Sigurado ako, kinuha niya ‘yan sa kwarto ko! Guard! Kaladkarin palabas ang babaeng ‘to!”

“TUMAHIMIK KA!” ang kulog na sigaw ni Don Roberto na nagpatahimik sa buong bulwagan.

Ang Rebelasyon

Dahan-dahang lumuhod ang Don sa harap ni Mia. Kinuha niya ang locket at pinindot ang maliit na trangka nito. Nang bumukas ang pendant, tumambad ang isang kupas na litrato ni Don Roberto at ng kanyang yumaong unang asawa. Sa kabilang panig ay may nakaukit na: “My Little Angel.”

Napahagulgol si Don Roberto. Tiningnan niyang mabuti si Mia—ang hugis ng mukha nito, ang mga mata, at ang nunal sa kanyang leeg… lahat ay katulad ng kanyang nawawalang anak.

“Angelica? Ikaw ba ‘yan, anak?”

Umiyak si Mia nang malakas. “Hindi ko po alam ang tunay kong pangalan, Sir. Pero ang kwintas na ito… ito na po ang suot ko simula nang iwan ako ng isang babae sa palengke sa Divisoria labinlimang taon na ang nakakalipas. Sabi niya, ‘Diyan ka lang, huwag kang susunod sa akin, kukuha lang ako ng pagkain.’ Pero hindi na siya bumalik.”

Nanigas ang buong katawan ni Don Roberto. “Sinong babae? Naalala mo ba ang mukha niya?”

Dahan-dahang itinaas ni Mia ang kanyang nanginginig na daliri at itinuro si Madam Stella. “Siya po. Kahit bata pa ako noon, hinding-hindi ko makakalimutan ang boses niya noong iniwan niya ako sa gitna ng maraming tao.”

Ang Wakas ng Kasamaan

Bumagsak ang katahimikan sa buong mansyon. Humarap si Don Roberto kay Stella, na ngayo’y nanginginig at tila mawawalan ng malay sa takot.

“Stella…” galit na bulong ng Don na may kasamang pait. “Niloko mo ako sa loob ng labinlimang taon! Itinapon mo ang sarili kong dugo at laman para lamang sa yaman ko? At ngayong bumalik siya, ginawa mo pa siyang alila sa sarili niyang bahay!”

“Roberto, patawad! Nagawa ko lang ‘yun dahil mahal kita!” pagmamakaawa ni Stella habang nakaluhod.

“Wala kang puso! Pulis! Dakpin ang babaeng ‘to!”

Nang gabing iyon, kinaladkad ng mga awtoridad si Stella palabas ng mansyon patungo sa kulungan upang pagbayaran ang lahat ng kanyang krimen.

Matapos ang labinlimang taon ng pangungulila, muling nabuo ang puso ni Don Roberto. Inilipat niya ang lahat ng kanyang ari-arian sa pangalan ni Angelica. Ang dalagang dating tinatawag na “hampaslupa” at pinapakain ng tira-tira sa kusina, ay muling naging Prinsesa ng mansyon.

Hindi na muling lumuha si Angelica sa hapdi ng sampal, kundi sa galak ng isang ama na hinding-hindi na siya muling bibitawan. Sa gitna ng rangya at yaman, natutunan nila na ang pinakamahalagang heirloom ay hindi ang ginto, kundi ang katotohanan at pagmamahal na walang hanggan.