04

Nanlaki ang mga mata ni Gu Chengxiao nang makita si Hy Hy. Kitang-kita ang pagkakahawig namin ng bata—mula sa hugis ng mata hanggang sa maliit na nunal sa gilid ng labi. Ngunit sa halip na pagtataka, galit ang namayani sa kanya.

“Sino ang batang ito? Kaninong anak ito, [Pangalan mo]?! Kaya ba pilit kang nakikipaghiwalay dahil may itinatago ka ring dumi?” asik niya, habang inaalalayan si Jiang Yue na tila ba ito ang biktima.

Hindi siya pinansin ni Hy Hy. Lumapit ang bata sa akin, niyakap ang duguan kong binti, at tumingin kay Gu Chengxiao nang may matinding poot na hindi mo aakalaing magmumula sa isang pitong taong gulang.

“Ikaw ang masama, Papa!” sigaw ni Hy Hy. “Sa hinaharap, hinayaan mong mamatay si Nanay! Hinayaan mong saktan siya ng babaeng iyan hanggang sa mawalan siya ng ganang mabuhay! Ngayon pa lang, pinapatay mo na siya!”

Tumawa nang mapait si Jiang Yue. “Chengxiao, nababaliw na yata ang mag-ina na ito. Gumagawa ng kwento tungkol sa hinaharap para lang pagtakpan ang sariling kasalanan.”

Tiningnan ko si Gu Chengxiao. Ang lalaking akala ko ay bayani, ang lalaking ipinagkatiwala ko ang buhay ko dahil sa utang na loob ng aking mga magulang. Sa sandaling iyon, nakita ko ang katotohanan: Hindi niya ako mahal. Ako ay isang obligasyon lang, isang “tropeo” ng kanyang pagiging mabuting tao sa mata ng militar, habang si Jiang Yue ang tinitibok ng puso niya.

“Umalis na kayo,” mahina kong sabi, ngunit puno ng determinasyon. “Ngayon din.”

“Hindi ako aalis hangga’t hindi mo ipinapaliwanag ang batang ito!” bulyaw ni Gu Chengxiao.

Kinuha ko ang cellphone ko at pinindot ang ‘record’ button na kanina pa pala naka-on. “Naka-record ang lahat, Chengxiao. Ang pananakit mo sa akin, ang sipa mo sa tiyan ko, at ang pag-amin mong kabit mo si Jiang Yue. Kapag hindi kayo lumabas sa pamamahay ko, ipapadala ko ito sa Military Tribunal. Tingnan natin kung mananatili kang Captain.”

Natigilan siya. Alam niyang sa loob ng kampo, ang moralidad ay kasinghalaga ng abilidad. Isang scandal lang ay tapos ang career niya. Galit niyang hinila si Jiang Yue at ang aso nito palabas, ngunit bago isara ang pinto, lumingon siya.

“Magsisisi ka, [Pangalan mo]. Walang tatanggap sa iyo na may anak sa labas.”

05

Pagkaalis nila, bumagsak ako sa sahig. Niyakap ako nang mahigpit ni Hy Hy.

“Nanay, kailangang umalis na tayo. Sa loob ng tatlong araw, mangyayari ang aksidente. Huwag tayong sasakay sa puting kotse na susunduin ka sana para sa fitting ng wedding dress.”

Sinunod ko ang bawat salita ni Hy Hy. Hindi ako sumipot sa fitting. Hindi ako sumagot sa mga tawag ni Gu Chengxiao. Sa halip, ibinenta ko ang lahat ng ari-arian ko sa lungsod at nag-file ng reklamo sa headquarters kasama ang lahat ng ebidensya ng panlalaki niya at pang-aabuso.

Isang linggo ang lumipas, nabalitaan ko ang isang malagim na aksidente sa highway. Ang puting sasakyan na dapat ay sa akin—na kinuha pala ni Jiang Yue dahil nagmamadali siyang puntahan si Gu Chengxiao—ay sumalpok sa isang malaking truck.

Nangyari nga ang hula ni Hy Hy. Naparalisa ang kalahati ng katawan ni Jiang Yue.

Dahil sa scandal at sa imbestigasyon ng militar, natanggal sa serbisyo si Gu Chengxiao. Nawalan siya ng ranggo, nawalan ng dangal, at ngayon ay nakatali sa pag-aalaga sa isang paralitikong si Jiang Yue na unti-unting nagiging mainit ang ulo at mapang-abuso dahil sa kanyang kalagayan. Ang “dakilang pag-ibig” nila ay naging isang kulungan ng poot at sisi.

06

Makalipas ang ilang buwan, habang nakaupo kami ni Hy Hy sa dalampasigan ng isang malayong probinsya, napansin kong unti-unting naglalaho ang mga daliri niya.

“Nanay… tapos na ang misyon ko,” nakangiting sabi ng bata, bagaman may luha sa kanyang mga mata. “Dahil binago mo ang desisyon mo, hindi na ako isisilang sa mundong iyon. Magkakaroon ka ng bagong buhay. Isang buhay na masaya, kasama ang taong tunay na magpapahalaga sa iyo.”

“Hy Hy, huwag mo akong iwan…” pagmamakaawa ko.

“Huwag kang malungkot, Nanay. Hanapin mo si Tito Liam—ang doktor na tumulong sa iyo noong bata ka. Siya ang dapat para sa iyo. At balang araw… babalik ako. Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ako iiyak. Isisilang ako sa isang pamilyang puno ng pag-ibig.”

Dahan-dahang naglaho si Hy Hy na parang bula sa hangin.

Naiwan akong mag-isa sa dalampasigan, ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, malaya akong nakakahinga. Wala na ang bigat sa aking dibdib.

Tumayo ako, hinarap ang papalubog na araw, at nagsimulang maglakad palayo sa madilim kong nakaraan. Tama si Hy Hy. Hindi naging bangungot ang buhay ko—dahil pinili kong iligtas ang sarili ko.