ESPESYAL NA ULAT: SA LIKOD NG MATATAG NA PANGULO AY ANG HABILIN NG ISANG AMA AT ANG KAPANGYARIHAN NG PANANALIG

Sa gitna ng ingay ng pulitika, sa kabila ng kaliwa’t kanang batikos, at sa harap ng mabibigat na hamon na kinakaharap ng Pilipinas—mula sa ekonomiya hanggang sa isyu ng teritoryo—marami ang nakakapansin sa isang katangian ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. (PBBM).

Siya ay kalmado. Siya ay hindi natitinag. Siya ay tila may pinaghuhugutan ng lakas na hindi nakikita ng mata.

Marami ang nagtatanong: Saan galing ang katatagan ng loob niya? Paano niya nakakayang ngumiti at magtrabaho sa kabila ng bigat ng mundo na nakapatong sa kanyang balikat?

Ang sagot ay hindi matatagpuan sa mga libro ng batas o sa payo ng mga political advisors. Ang sagot ay nakatago sa isang lumang piraso ng papel, may petsang Oktubre 15, 1988. Ito ang huling liham ng isang ama sa kanyang kaisa-isang anak na lalaki. Isang mensahe mula sa yumaong Ferdinand E. Marcos Sr. na tila isang propesiya at gabay para sa hinaharap.

Sa espesyal na ulat na ito, ating bubuksan ang pahina ng kasaysayan. Hihimayin natin ang nilalaman ng sulat, ang koneksyon nito sa pananampalataya ng pamilyang Marcos, at kung bakit ang “God-centered leadership” ang sikreto ng kanilang katatagan.

KABANATA 1: ANG LIHAM MULA SA HONOLULU (OKTUBRE 15, 1988)

Bumalik tayo sa taong 1988. Nasa Honolulu, Hawaii ang pamilyang Marcos. Ang dating malakas na Pangulo ay mahina na ang katawan, nakikipaglaban sa karamdaman, at malayo sa bayang kanyang pinaglingkuran ng dalawang dekada.

Sa kanyang huling kaarawan na kasama ang anak na si Bongbong, isinulat ni Marcos Sr. ang isang mensahe na puno ng bigat, pagmamahal, at bilin. Ito ay hindi lamang birthday greeting; ito ay isang passing of the torch.

Narito ang nilalaman ng liham na nagpapatibay sa loob ni PBBM ngayon:

“To Bongbong, my only son.

This book may be my last legacy to the Filipino people. I wanted you and Irene to be among the first to read it. For while other Filipinos may waver as to what they would be willing to pay for our country’s freedom, we belong to a breed that has never counted the price we must pay for freedom.

You are a true soldier and our credo has always been: battle for country’s freedom to the death. But more than death, the price of even fortune or life, most valuable to a man is HONOR itself.

As I write on your last birthday, go with pride and embrace your destiny. God always go with you.

Your father, Ferdinand”

Ang Pagsusuri sa Mensahe:

1. “We belong to a breed…” – Ipinaalala ni Marcos Sr. na ang kanilang pamilya ay iba. Sila ay matibay. Hindi sila sumusuko. Ito ang pundasyon ng resilience ni PBBM. Alam niyang nasa dugo niya ang pagiging matatag.
2. “Honor itself” – Higit sa yaman, higit sa buhay, ang KARANGALAN ang pinakamahalaga. Ito ang dahilan kung bakit sa kabila ng mga kaso at paratang, nanatiling nakataas ang noo ni PBBM. Ang karangalan ng pangalan at serbisyo ang kanyang bitbit.
3. “Embrace your destiny” – Tila alam na ni Marcos Sr. ang mangyayari. Nakita niya na balang araw, ang kanyang anak ay tatayo sa posisyong kanyang iniwan. Ito ay hindi aksidente; ito ay tadhana.

KABANATA 2: ANG ESPIRITWAL NA PUNDASYON (1965 vs. 2024)

Hindi lamang “destiny” ang ipinamana ni Marcos Sr. kundi ang malalim na pananampalataya sa Diyos.

Kung babalikan natin ang kasaysayan, noong Disyembre 30, 1965, sa kanyang unang inagurasyon bilang Pangulo, malinaw na idineklara ni Marcos Sr. ang kanyang pagpapakumbaba sa harap ng Maykapal. Sinabi niya: “Sa bisa ng inyong mandato at sa biyaya ng makapangyarihang Diyos, ako’y naririto ngayon.”

Naniniwala ang matandang Marcos na ang pamumuno ay hindi galing sa tao kundi galing sa langit. Ang pananampalataya ay haligi ng kaayusan. Para sa kanya, ang disiplina sa sarili ay may kaakibat na takot sa Diyos.

Makalipas ang halos 60 taon, ang parehong pananampalataya ay makikita sa kanyang anak. Sa 49th Philippine National Prayer Breakfast noong Nobyembre 2024, nagbigay ng talumpati si Pangulong Bongbong Marcos na nagpahanga sa marami dahil sa sinseridad nito.

Sinabi ni PBBM: “Ang pamumuno na walang pananampalataya ay parang barkong walang kumpas. Makakarating sa laot, pero mawawala sa direksyon.”

Isipin niyo ang bigat ng linyang iyon. Inaamin ng Pangulo na hindi sapat ang talino, hindi sapat ang galing, at hindi sapat ang yaman. Kung walang Diyos na gumagabay, ligaw ang bayan.

KABANATA 3: ANG PAGPAPAKUMBABA NG ISANG PANGULO

Sa mundo ng pulitika, ang pag-amin ng kahinaan ay madalas tinitignan bilang kakulangan. Pero para kay PBBM, ang pag-amin na kailangan niya ng tulong ng Diyos ay ang kanyang pinakamalakas na sandata.

Sa iba’t ibang panayam, hindi siya nahihiyang humingi ng dasal. Ang sabi niya: “Ako’y nananawagan. Ipagdasal niyo ako at ipanalangin natin ang ating bayan. Hindi ito kaya ng isang tao lang.“

Ito ang marka ng isang tunay na lider. Ang lider na mayabang ay nagsasabing “Kaya ko ‘to.” Ang lider na maka-Diyos ay nagsasabing “Kaya natin ‘to sa tulong Niya.”

Dito natin makikita kung bakit hindi siya natitinag. Kapag ang sandigan mo ay ang Poong Maykapal, hindi ka matatakot sa bagyo, sa lindol, o sa mga kritikong walang ginawa kundi manira. Ang kanyang confidence ay hindi arrogance; ito ay faith.

KABANATA 4: ANG BIBLIKAL NA MENSAHE (Juan 15:5)

Ang prinsipyo ng pamilyang Marcos ay tila naka-ugat sa isang napaka-importanteng bersikulo sa Bibliya—ang John 15:5.

“Ako ang puno ng ubas at kayo ang mga sanga. Ang nananatili sa akin at ako sa kanya ay isang namumunga ng sagana, sapagkat hiwalay sa akin ay wala kayong magagawa.”

Ito ang mensaheng nagbibigay-linaw sa lahat. Si PBBM, bilang lider, ay isang sanga lamang. Ang Diyos ang puno. Kung hihiwalay siya sa Diyos, matutuyo siya at mawawalan ng silbi. Pero dahil nananatili siyang nakakabit sa Puno (sa pamamagitan ng dasal at pagsunod sa tama), siya ay namumunga.

Ang mga “bunga” na ito ay ang mga proyekto, ang pagbangon ng ekonomiya, at ang pagkakaisa ng bayan. Ang liham ni Marcos Sr. ay paalala na sa oras ng kamatayan at kahinaan, ang karangalan at ang Diyos ang mananatili.

KABANATA 5: ANG SANDATA SA MAKABAGONG PANAHON

Sa panahon ngayon na puno ng Fake News, Bashers, at Political Noise, paano nananatiling composed si PBBM?

Babalik tayo sa sulat: “Go with pride and embrace your destiny. God always go with you.”

1. Pride (Dangal): Alam niya kung sino siya. Hindi niya kailangang patulan ang mga mabababaw na isyu.
2. Destiny (Tadhana): Naniniwala siya na inilagay siya diyan ng Diyos para sa isang layunin.
3. God’s Presence: Alam niyang hindi siya nag-iisa.

Ang dasal ay naging daily ritual hindi lang ng pamilya kundi pati na rin sa Malacañang. Ito ang “Shield” o pananggalang nila laban sa negatibong enerhiya. Ang tunay na lider ay marunong lumuhod bago tumindig. Lumuluhod sa Diyos, para makatindig sa harap ng mundo.

KONKLUSYON: ANG HABILIN AY BUHAY

Ang sulat ni Ferdinand Marcos Sr. noong 1988 ay hindi namatay kasama niya. Ito ay buhay na buhay sa puso at isipan ni Pangulong Bongbong Marcos.

Sa bawat desisyon na ginagawa niya para sa bayan, naroon ang boses ng kanyang ama na nagsasabing “Honor itself is most valuable.” Naroon ang paalala na ang kalayaan at pag-unlad ay may presyo, at handa silang bayaran ito.

Kaya kung tatanungin kung bakit hindi natitinag si PBBM? Simple lang. Dahil ang kanyang pundasyon ay gawa sa bakal na prinsipyo ng kanyang ama, at pinatibay ng gintong pananampalataya sa Diyos.

Tayo bilang mamamayan, ang hamon sa atin ay hindi lang basta sumuporta, kundi ang samahan ang ating Pangulo sa pinakamabisang paraan ng pagtulong—ang PANALANGIN.